Bruine dobermann

[SuzanneS]

Achterlaten bij de dierenarts doe ik niet. Natuurlijk weet ik dat het de dode dieren niets uitmaakt. Maar mij wel. Ook het stoffelijk omhulsel verdient respect. Ze zijn allemaal gecremeerd en de as is uitgestrooid bij het crematorium.
Missen is na een tijdje over en dan blijven de goede herinneringen.
Ze zijn regelmatig onderwerp van gesprek en dan vooral over de zaken waar je aan ergerde toe ze nog leefden. Opgegeten schoenen, aan flarden gescheurde gordijnen, blijvende pootafdrukken omdat ze door de verf liepen.
Waar je dus blijkbaar na jaren om kan lachen.

[Tineke]

Als één van de honden overlijdt dan ben ik wel verdrietig , al is dat bij de één meer dan bij de ander. Luus stierf veel te jong dat vond ik heel erg , Abra een mooie leeftijd daar had ik veel meer vrede mee. Jimi een mooie leeftijd maar zo onverwachts dat was wel heel moeilijk.

Het thuiskomen zonder hem voor het eerst in 45 jaar in een hondloos huis gezien Luus en Abra ook waren overleden vond ik wel heel verdrietig.
Sowieso drie honden in 10 maanden tijd verliezen was pittig.

Maar soms heb ik er wel vrede mee , Tash die kwam op middelbare leeftijd en waar de voorspelling was dat ze een paar mooie maanden zou kunnen hebben, dat werden 63 maanden.
Buiten verdriet was er ook een soort van tevredenheid , dat had ze toch maar mooi gehad.

Ook met Rio en Micron , beide een prachtige leeftijd bereikt en zonder noemenswaardig leed het aardse verlaten.
Verdrietig maar ook mooi .

Ook met Roland zal ik dat denk ik hebben, natuurlijk verdriet maar ook tevredenheid.
Die doodongelukkige zak botten , want dat was hij , die elke dag sinds hij weg is uit het asiel, ook bij Francine en tijdens de reis met dochterlief naar hier , met een grote blije grijns op zijn gezicht rond loopt.
Eten, heerlijk , wandelen , leuk , knuffelen, graag en veel ,hij is de hele dag blij en tevreden.
Dat gaat niemand hem meer afpakken ook al zou hij vannacht zijn ogen dicht doen.


Na het overlijden van elke hond heb ik ze laten cremeren en ik strooi ze dan uit op een door hun geliefde plek.
Dat doe ik uiteraard voor mezelf en niet voor hun want ze merken er niets meer van.
Maar voor mijzelf vind ik het een mooie afsluiting.

[ellen en de birmanen]

ik laat de honden bij mij thuis inslapen waar de andere honden bij zijn, van tevoren heb ik al het crematorium gebeld wanneer ik het dier kan brengen, individueel cremeren en de as terug naar huis. een klein beetje as in een glasobject en that's it.
dan is het voor mij klaar. met de ene hond heb ik meer dan de andere hond maar dood is dood.

[Célie]

Tsja, wellicht vinden jullie mij een zachtgekookt ei, maar ik kan zo´n hondenlijfje niet bij de dierenarts achterlaten of zelf in de gemeentelijke container deponeren waar het als afval vernietigd wordt bij Rendac. Onze honden worden begraven op een dierenbegraafplaats en wij gaan daar af en toe heen om weer eens de plantjes te snoeien, soms wat nieuwe plantjes neer te zetten en een kaarsje aan te steken. We zitten echt niet wekelijks te grienen bij die grafjes, maar we vinden het een mooie manier om ze te herdenken. Op de socials herdenk ik niet bijster veel, maar af en toe deel ik een mooie herinnering.

Hier zijn alle honden individueel gecremeerd, en ze staan nu op Marco's kantoor van mij hoeft dat weer niet maar hij vind dat fijn en het waren ook zijn honden natuurlijk.

[Célie]

Ik geloof niet dat het met hard of zachtgekookt te maken heeft want ik ben absoluut een zacht gekookt, misschien wel rauw, ei.
Het is denk ik meer mijn invalshoek. De band die ik met de meeste van mijn honden heb is kostbaar. Echt heel bijzonder en dat voel ik ook echt zo maar het vertaalt niet naar een complex rondom het afscheid.
Ik weet van dag één af dat het tijdelijk is en ik kan zelfs zegggen dat ik dat een van de leukere dingen aan huisdieren hebben is. Die tijdelijkheid.

En daarnaast ben ik zelf tijdelijk. Is het forum tijdelijk. Is het internet tijdelijk en zelfs de paneet tijdelijk. Ik heb daar gewoon niet zo heel veel moeite mee.
Ik kan wel iets missen. Ik mis "sommetjes doen" met dapper. Geen andere hond vond het zo leuk om samen te trainen. Hebben we helemaal samen bedacht en het was ontzettend leuk.
Ik mis ook mijn knipoog met Eva. Dat totaal met elkaar verknoopt zijn als het gaat om hoe je door het leven loopt.
Ik mis mijn paard Buster als ik zonder hem in buitenwater zwem. Wat is er leuker dan zwemmen met een paard?
Poes Lola met haar zwakbegaafde kroelkop.

Maar de aanwezigheid die altijd al tijdelijk ging zijn...het is wat het is. Die tijdelijkheid is zo ontzettend onlosmakelijk van de haalbaarheid van het hebben van dieren...het werkt helemaal niet als ze eeuwig blijven leven. Dan moet je zelf afscheid nemen en dat zij dan zonder jou door gaan en dat is veel en veel erger.

Dat Eva zo vroeg en door mijn schuld dood ging vond ik erg. Maar ik was ook meteen blij dat ik van een agressieve hond af was. Dat kan gewoon naast elkaar bestaan want ik ben gewoon geen eenpitter die staat of valt bij het krijgen of het verliezen van een enkel dier.
Ik heb absoluut geen oordeel over hoe anderen het doen maar voor mij is het gewoon een van de 50 belangrijke dieren die ik in mijn leven ga hebben en ik kan niet elke keer in crisis raken.
Daar heb ik geen tijd voor maar ik zie er ook oprecht het nut niet van. Voor mij loopt het synchroon. Echo is in mijn hand geboren en ze is mijn absolute oogappel en ik haar hele wereld. En toch komt dat prima voor elkaar. Als ik haar laat inslapen ga ik op de terugweg kibbeling halen voor de lunch. Lekker!
Het zijn verschillende dimensies.

Ik ben zielsdol op die hond maar ik zie gewoon echt niet waarom ik in zak en as moet zitten over iets dat allang ontzettend goed gelukt.

Wat beschrijf je dat goed.
Zo sta ik er dus ook in.

[Célie]

Achterlaten bij de dierenarts doe ik niet. Natuurlijk weet ik dat het de dode dieren niets uitmaakt. Maar mij wel. Ook het stoffelijk omhulsel verdient respect. Ze zijn allemaal gecremeerd en de as is uitgestrooid bij het crematorium.
Missen is na een tijdje over en dan blijven de goede herinneringen.
Ze zijn regelmatig onderwerp van gesprek en dan vooral over de zaken waar je aan ergerde toe ze nog leefden. Opgegeten schoenen, aan flarden gescheurde gordijnen, blijvende pootafdrukken omdat ze door de verf liepen.
Waar je dus blijkbaar na jaren om kan lachen.

Nou dat dus, ik vind dat niet fijn dat gesmijt met dode dieren van de RENDAC ook na de dood wil ik dat ze nog met respect worden behandeld.

Ja die herinneringen blijven altijd en daar denk je dan weer met een glimlach aan terug.

[ranetje]

Nou dat dus, ik vind dat niet fijn dat gesmijt met dode dieren van de RENDAC ook na de dood wil ik dat ze nog met respect worden behandeld.

Ja die herinneringen blijven altijd en daar denk je dan weer met een glimlach aan terug.

Vanaf de dierenarts gaan ze toch niet naar de Rendac?

In een aantal gevallen zijn mijn honden bij de DA gebleven na het inslapen en van daaruit gaan ze naar een crematorium.
En die bellen dan weer (indien nodig) om te vragen wat je wilt: Alleen, samen met andere honden of samen met ook nog andere dieren (kat, vogel, konijn enz.)

[Célie]

Nou dat dus, ik vind dat niet fijn dat gesmijt met dode dieren van de RENDAC ook na de dood wil ik dat ze nog met respect worden behandeld.

Ja die herinneringen blijven altijd en daar denk je dan weer met een glimlach aan terug.

Vanaf de dierenarts gaan ze toch niet naar de Rendac?

In een aantal gevallen zijn mijn honden bij de DA gebleven na het inslapen en van daaruit gaan ze naar een crematorium.
En die bellen dan weer (indien nodig) om te vragen wat je wilt: Alleen, samen met andere honden of samen met ook nog andere dieren (kat, vogel, konijn enz.)

Jawel hoor, als jij ze niet laat cremeren gaan ze voor destructie en dat doet Rendac die komt ze ophalen.

[ranetje]

Nou dat dus, ik vind dat niet fijn dat gesmijt met dode dieren van de RENDAC ook na de dood wil ik dat ze nog met respect worden behandeld.

Ja die herinneringen blijven altijd en daar denk je dan weer met een glimlach aan terug.

Vanaf de dierenarts gaan ze toch niet naar de Rendac?

In een aantal gevallen zijn mijn honden bij de DA gebleven na het inslapen en van daaruit gaan ze naar een crematorium.
En die bellen dan weer (indien nodig) om te vragen wat je wilt: Alleen, samen met andere honden of samen met ook nog andere dieren (kat, vogel, konijn enz.)

Jawel hoor, als jij ze niet laat cremeren gaan ze voor destructie en dat doet Rendac die komt ze ophalen.

Oh dus als je tegen de DA zegt dat je niet wil laten cremeren?
Ik wist niet eens dat dat ook nog kon.
Eigenlijk wel logisch, niet iedereen kan een crematie betalen.

[Loraine]

In mijn ervaring vraagt de dierenarts wat je met je overleden dier wilt: meenemen (om zelf naar het crematorium te brengen of bijvoorbeeld in de tuin te begraven oid), cremeren of afvoeren/destructie.
Ik kies voor mijn honden en voorheen mijn katten voor individuele crematie, de dierenarts regelt dat het dier opgehaald wordt en het crematorium belt daarna om wensen te bespreken zoals urn of askoker, wil je gebeld worden wanneer ze je dier de oven in schuiven etc.
En wanneer je betaald hebt sturen ze de urn/askoker op of je mag hem daar ophalen, net wat jouw voorkeur heeft.

Mijn kleine huisdieren (cavia's etc) gaan bij de dierenarts de vriezer in tot ze opgehaald worden voor destructie.

[EchoMira]

Eigenlijk wel logisch, niet iedereen kan een crematie betalen.

Of het komt niet uit.

Hein is een familiehond geworden en we zaten met zijn allen gewoon niet weer op toeters en bellen te wachten.
Een relatief subtiel afscheid was dus juist wat paste.

We hebben het er ook over gehad om hem hier op het erf te begraven en dat zou mooi geweest zijn ware het niet dat het begin februari was en een dode hond in een ijskoude natte kuil gooien in de winter echt heel anders voelt dan wat je in eerste instantie had bedacht.
Dus het werd de artiestenuitgang. Niet uit desinteresse of goedkoop tarief. Dat was gewoon het beste.
Hij is bij de dierenarts gebleven en dat had helemaal niets met gebrek aan egards te maken.

[Josefien]

Ik liet altijd mijn dieren cremeren, en dan ophalen in metalen blik. Tzt ergens uitstrooien, en dat kwam er niet van. Ondertussen ben ik een verhuizing beland en is die tas met, ik schat 10+ aan blik , foetsie. Ik ben ze domweg vwergeten.Waarschijnlijk door kopers ontdekt en opgeruimd.. Het deed me weinig, tot mijn verbazing. Toen Javier overleed is hij opgehaald en heb ik niet gekozen voor crematie. Omdat mijn plannen, uitstrooien op een plek, nooit hebben gewerkt en ik er wel vrede mee heb dat het zo is opgelost. Ik heb goede herinneringen aan hem, die ik koester.

[Nanna]

Rozi bleef ook bij de dierenarts. In haar mandje met haar dekentje over zich heen.
Ontzettend aardige vent en hij zou haar een uurtje laten liggen.
Ze was zo dood als een pier toen we weggingen. Ik hoef dan geen toeters en bellen meer. Die heeft ze tijdens haar lange leven beleefd.
De enige die ik ooit heb laten cremeren was Simone, in een opwelling. Spijt van. Dat gezeur allemaal dat je dan opgebeld wordt door het crematorium en later een halfgaar diploma krijgt. Nooit meer.
Van Rozi werd nog een pootafdruk in gips gemaakt. Dat vond ik al zo raar amerikaans. Ik denk wat doet ie nou, blijf van mijn hond af. Heb het aangepakt want je wilt niet zakkig doen maar thuis ging het de prullenbak in. Het afscheid van mijn hond is van mij. Daar hoef ik geen bemoeienis mee.

[Josefien]

Nou, dat sentimentele gedoe, met kaartjes enzo had ik ook niets mee. Ik wilde ze terug in een blikkie om ze uit te strooien. Dat kwam er niet van, en eerlijk gezegd, ik hoef niet nog meer blikkies te verzamelen om ooit eens uit te strooien. Het feit dat ik ze domweg vergeten ben tijdens de verhuizing zegt genoeg

[malinois]

Ik breng mn overleden honden naar het crenatorium en ik haal ze weer op. Dan komen ze thuis, staan naast mn bed en blijven bij me tot ik ook ga, dan moeten ze met mij mee als het mijn tijd is. Hoe maakt me niet uit als t maar gebeurd. Dusty's as stond bij mn moeder omdat het ook hun hond geweest was, toen mn moeder vorig jaar overleed was dat t belangrijkste wat ik terug wilde: mijn hond. Toen bijna het hele huis leeg was en ik de urn (ze is de enige in een urn) nog niet had gevonden begon ik hem toch te knijpen... ,mn moeder had haar verstopt en niemand wist waar. Ik was zo blij dat ze uiteindelijk gevonden werd, verstopt in een kast...alles weer compleet.

[katerke]

Hier liggen ze in de tuin.