Een Hondenleven

Marc schreef: 14 feb 2025, 00:04

Nanna schreef: 13 feb 2025, 22:41

Marc schreef: 13 feb 2025, 22:37

Wat doe ik en hoe is Bas?

Ik heb het helemaal niet over jou en Bas Ik heb het puur en alleen over mezelf.

"Maar ik ga mijn hond van 15 niet een leven van flauwvallen, pis laten lopen en angsten aandoen. Omdat ze toch nog blij wordt van een etensbakje."

Dus dit gaat over een andere hond dan Bas? Welke dan precies? Bas is 15, ik schreef dat ze nog blij wordt van eten en ze valt flauw en plast soms binnen. Ik weet niet hoor ....

Misschien wel over Jess? Die was 15, viel steeds flauw, liet haar plas lopen, was angstig, verward... Daar heb ik nu ook uitgebreid over verteld in dit topic.
En hier was het een discussie, wel of niet laten inslapen. Ik was voor, ivo tegen. Nou ja, het was de eerste 11 jaar zijn hond maar ik was degene die er al die laatste jaren de hele dag voor moest zorgen en het mee moest maken
Ik hoop dat je het topic vandaag met andere ogen kan lezen. Ik zie niemand die jou aanvalt om jouw keuzes. Je hoeft je niet te verantwoorden of te verdedigen

ik denk dat ieder voor zich het het best kan inschatten toch?
hier was het met jess zielig, het gedoe met flauwvallen was een van de vele dingen, ze had geen leuk leven. maar goed, de keuze was niet aan mij.
het heeft er wel voor gezorgd dat ivo niet de volmacht kreeg als het straks om mij gaat

als jij zegt dat bas er niks van merkt, en daarna gewoon haar vrolijke leven leidt, dan is dat toch goed?
Bij Jess begon het met het flauwvallen, later was het incontinentie, hele dagen naar de muur staren, een hoop onrust in haar lijfje, angsten.

Noor schreef: 12 feb 2025, 09:07

Suzanne schreef: 12 feb 2025, 08:22 Ik heb toen een opname gemaakt van die keer dat ik het op de camera zag.
ik zou wel het geluid even uit of zacht zetten, want als ze eenmaal om is gevallen gaat het geluid door merg en been.
en waarom ze hier nu omviel weet ik niet, ze kon goed alleen zijn dus stress daarom was er niet, ook geen inspanning.

Geluid maakt daan niet, die gaat gewoon in stilte out.

hier was het meestal ook in stilte. Het gebeurde wel eens dat we gewoon ons straatje heen en weer liepen, Saar voorop, ik keek achter me waar Jess bleef en die lag dan weer een meter of 20 knock out op de grond. geluidloos. Dan liep ik zo snel mogelijk naar haar toe, kon ze enkel haar hoofd bewegen, tilde ik haar op, nam haar mee naar huis, (gewoon in de straat dus) zette ik haar in een mandje en daar liep ze dan weer vrolijk uit

Ik heb toen een opname gemaakt van die keer dat ik het op de camera zag.
ik zou wel het geluid even uit of zacht zetten, want als ze eenmaal om is gevallen gaat het geluid door merg en been.
en waarom ze hier nu omviel weet ik niet, ze kon goed alleen zijn dus stress daarom was er niet, ook geen inspanning.

ik had precies hetzelfde met Jess, ook op die leeftijd
Bij elke opwinding viel ze flauw. eerst sporadisch, daarna steeds vaker
harttabletjes, cardisure, hielpen een poosje.
Maar ik weet die angst nog zo goed, dan liepen we naar buiten, trokken Saar en Jess een sprintje, liepen weer rustig, en ineens zag je Jess van links naar rechts wankelen, omvallen en dan wist ik zeker dat ze dood was. Als ik bij haar was kon ze vaak haar koppie nog/weer optillen. dan droeg ik haar naar huis, zette haar op de grond, niks meer aan de hand.
We hebben het ook gehad, toen dit nog zeldzaam was, dat ivo en ik van huis vertrokken naar een verjaardag. Ik keek op de webcam om te zien of Saar (was nog een pupje) lekker lag te slapen. en ik zag haar paniekerig in haar hoek zitten. en toen ik beter keek zag ik jess haar kont in het midden van de kamer nog net in beeld. daar lag ze nooit. Toen ik de beelden terug keek terwijl we terug naar huis raceten, was het heel naar. Jess had weer een "aanval" gehad, wankelen, omvallen, oorverdovend gegil, en toen was het stil. geen beweging. Saar in paniek. al die tijd dat we naar huis reden hield ik de camera in de gaten, geen beweging. we wisten zeker dat ze dood was. bij het open doen van de deur stond ze daar te kwispelen en blij te doen. als we de beelden niet hadden gehad, had ik het nooit geweten.
Het gegil kwam gelukkig niet vaak voor. Maar de flauwtes gebeurden steeds vaker/sneller. Eerder alleen bij grotere inspanning, later ook als ze blij was omdat ivo thuis kwam ofzo.
ze liet ook steeds vaker haar urine lopen, gewoon tijdens het eten bijvoorbeeld.

tussen ivo en mij leverde het wel wat gedoe op, ik had haar eerder willen laten gaan, en achteraf was hij het daar wel mee eens, maar hij kon het gewoon niet