Een Hondenleven

Marc schreef: 13 feb 2025, 08:15

EchoMira schreef: 12 feb 2025, 23:07

Nanna schreef: 12 feb 2025, 10:07Omdat de neergaande spiraal dan is ingezet en ik vind dat ze dat niet door hoeft te maken, hoe ‘blij’ ze buiten die aanvallen ook nog is. Ze heeft dan een leeftijd bereikt die het gros van de honden niet bereikt

Exact dit. Haar gemiddelde geluk zakt er alleen maar mee.

En om eerlijk te zijn zou ik het zelf ook zo willen. Dat het eind komt als een blije verrassing.

Ik hoop dat ze in haar slaap zal overlijden. Als je van de 7 hele dagen in de week 15 seconde een black out hebt waar je fluitend uit komt is dat toch geen neergaande kwaliteit van leven? Ze is gewoon oud maar daar helemaal content mee. En wij ook.

Oud is geen ziekte. Ze wil ook niet meer rennen. Ze wil lekker op de bank. Veel slapen. Lekker eten want ze eet als een hoogwerker. Ze loopt haar rondjes door de tuin. Ze kan niet denken over wat ze kon en niet meer kan. Ze heeft geen dromen. Ze leeft in het nu. Ik dacht gisteren aan inslapen door deze topic. Ik zag het voor me. Die grote ogen. Helemaal vol vertrouwen. Waarom zou ik dat doen? Omdat ze doof is? Waar ze geen enkele reactie op heeft. Ze schrikt nooit. Ze is volledig vol vertrouwen naar ons. Zou ik haar inslapen omdat ze soms binnen plast? Ik zie helemaal geen enkele reden om Bas in te slapen nu. Er is niets met haar aan de hand op de 15 seconde black outs na zo nu en dan. Ze is vol levenslust en vrolijk. Eet nog steeds bakken voer weg en is helemaal niet ingevallen of mager. Nog stevig. Dus....waarom zou ik haar inslapen?

Ik snap je redenatie wel en vind vaak dat honden te laat worden ingeslapen. Maar Mira mag toch ook gewoon knokig in een pyama rondlopen met witte ogen en plassen op een handdoek als ze bejaard is? Ik vind oude honden heel dierbaar en bijzonder. Ik geniet van oude Bas. Ze is ons omaatje en verslaat alle records met hoe makkelijk ze zoooo ontzettend oud is geworden na zo'n slechte start in Spanje. Ik zie wel dat het einde nadert maar wil haar daar wel enige ruimte geven zolang ze gewoon happy is.

Helemaal mee eens. Oud zijn is geen ziekte. Het is een levensfase en ik zie het als een voorrecht als je/een hond überhaupt ooit die fase bereikt. Het is een normaal en natuurlijk onderdeel van het leven, waarin inderdaad ook de behoeftes veranderen. De hond hoeft niet meer 3 uur per dag te wandelen en een uur per dag te spelen of trucjes te doen om gelukkig te zijn. Dus die maatstaf moet je ook helemaal niet plakken op het levensgeluk van een oudere hond.
Mila wil helemaal niet meer 2 uur een zware bergwandeling maken, terwijl ze daar vroeger niet eens een beetje moe van thuiskwam. Ze wil een gemoedelijk snuffelrondje, minutenlang aan één graspolletje snuffelen en dan lekker een kluifje en slapen. Nog wel elke dag wat spelen op een bejaardenmanier, wat knuffelen en verder vooral rust en niet te veel gedoe. Daar was ze inderdaad als hond van 6 of 10 jaar echt niet tevreden mee geweest, maar nu is dat júist hoe ze het het liefst heeft. Net zoals ik zelf niet meer twee keer in de week een nacht hoef door te halen en vijf verschillende landen in een jaar hoef te zien om levensgeluk te ervaren. Ik moet er niet eens meer aan denken
Ze heeft wat artrose, maar is verder nog kerngezond. Nee, haar leven wordt niet meer spectaculairder en avontuurlijker dan het was, maar dat wil ze ook helemaal niet meer. Als er gezondheidsklachten optreden die echt haar levenskwaliteit verminderen, dan ga ik zeker niet rekken. Maar zolang het bij wat ouderdomskwaaltjes blijft die met pijnstilling prima te bestrijden zijn en geen negatieve invloed hebben op haar kwaliteit van leven, zie ik geen enkele reden om dat leven nu opeens te beëindigen, puur en alleen omdat ze een oude hond is.

Noor schreef: 12 feb 2025, 12:15

Nanna schreef: 12 feb 2025, 10:57 Glenn was ook altijd heel lief voor Bakkie. Totdat Bakkie stervende was. En toen greep ie hem.
Wat dat aangaat zie ik honden niet als kleine mensjes met compassie voor elkaar maar doodgewoon voor wat ze feitelijk zijn: wolven. En ik neem het ze ook niet kwalijk.

Glenn was niet "lief' voor bakkie, Glenn tolereerde bakkie.

Maar er bestaat wel degelijk 100% trouw en nooit voor de kill gaan . Ik heb en had beide, niet elke hond gaat over lijken als het zou moeten ( niet alle wolven ook trouwens) jij doet je honden tekort met zo een instelling, nee het zijn geen mensjes, maar ook niet per definitie opportunisten zonder compassie en gevoel.

Ik zie dat hier inderdaad ook echt niet gebeuren.
Toen Mila haar GVS had, en dus heel erg verzwakt was en niets kon, waren mijn andere honden lief en voorzichtig met haar. Niet één die er misbruik van maakte of probeerde te maken. Ze gingen wel af en toe heel voorzichtig bij haar snuffelen en kijken wat er aan de hand was, maar gaven haar verder alle ruimte.
Een paar dagen geleden is er een stoel op Mila gevallen terwijl ik in de badkamer was Ik hoorde Mila heel hard krijsen en ze bleef maar krijsen (ik denk vooral van de schrik). Dus ik rende snel naar de woonkamer en de andere honden waren wel verontrust, maar stonden rustig op een afstandje terwijl Mila daar onder die stoel lag te gillen. Ik zag echt geen enkel signaal dat ze daar wel eens negatief op zouden kunnen reageren of bovenop zouden kunnen vliegen.

Oké, Mila ging in beide situaties niet dood, dus natuurlijk hou ik rekening met roedelgedrag als dat einde wel nadert, maar ik denk dat honden en roedeldynamiek daarin ook heel erg kunnen verschillen.

Bij Taartje heb ik ook nooit een verontrustende reactie gezien. En de dag dat Amoz ingeslapen werd en hij snel ademde, had in ieder geval Amy goed in de gaten dat er iets mis was met hem, want die week niet van zijn zijde, maar op een lieve manier.