Een Hondenleven

Smoushond schreef: 01 dec 2025, 13:41 Pas als het wegvalt merk je hoe vaak je toch met je hond bezig bent
Ik heb dat al als Bertus maar een paar uurtjes bij de trimster is dan voel ik me helemaal verloren

Dat was ook de laatste tijd nog wat meer omdat ze écht oud was. En dus ook meer hulp en zorg nodig had. Nou ja, op zich viel dat ook nog best mee, het was eigenlijk vooral het trappetje op en af tillen (maar dat wel minstens 10 keer per dag) en soms maakte ze me 's nachts wakker omdat ze moest plassen. Het was meer de zorg in mijn hoofd: gaat het goed, is ze nog wel blij, hoe loopt ze, hoe voelt ze zich; ik hield haar gewoon de hele dag meer in de gaten.

CatnDog schreef: 01 dec 2025, 14:15 Wat een vrolijk kind op het filmpje. En zo rond springend/verend. Ze was natuurlijk toen ook nog wat jonger, toen was Amos er ook nog.
Ik zeg ook altijd 'neem maar mee' als Zeno een stokje heeft Al hopen ze er natuurlijk op dat je non-stop blijft gooien/vragen.

Wat interessant om te lezen hoe verschillend je honden op haar dood reageerden. Arme Fayah halemaal in paniek (dat lijkt me heel moeilijk om te zien), Arlo heel chill en Amy bedeesd. Ik ben heel blij dat de dynamiek in je roedel gelijk is gebleven. Het zijn ook niet zulke 'sterke' types zoals Mila.
En natuurlijk mis je haar en denk je haar vanuit je ooghoek te zien en heb je nog steeds het gevoel dat 'er iets niet klopt/ontbreekt'. Het is ook nog maar zo kort geleden.

Dit was wel echt Mila ten voeten uit: altijd erg blij met zichzelf Maar ook altijd met een schuin oog naar mij: jij bent toch wel net zo blij met mij als ikzelf?

Het was inderdaad moeilijk om Fayah zo in paniek te zien, zij is ook helemaal niet zo'n paniekvogel, dus dat had ik niet echt verwacht.
Amy wilde ook niet snuffelen aan Mila's dode lichaam: die kwam de kamer in rennen toen de dierenarts weg was en maakte meteen rechtsomkeert toen ze Mila zag liggen. Fayah durfde er ook niet bij in de buurt te komen; alleen Arlo heeft wel even gesnuffeld.
Heel anders dan hoe ze eerder gereageerd hebben toen mijn katten overleden: toen hebben ze allemaal wel gesnuffeld en zijn ze ook meerdere keren teruggegaan om te kijken en te snuffelen, allemaal heel behoedzaam en voorzichtig.

Amy, Arlo en Fayah zijn alle drie inderdaad heel zacht en gaan alle confrontaties uit de weg, dus ik had ook niet verwacht dat er in hun verhouding iets zou veranderen als Mila weg zou vallen. Dat bleek eigenlijk al wel toen Mila te oud was om nog echt haar punten te maken: het respect voor haar bleef onveranderd en er was ook geen andere hond die dacht: ik ga misbruik maken van die situatie om dat stokje over te nemen. Ze zijn daar gewoon niet zo mee bezig en hebben liever vrienden dan onderdanen

Het is inmiddels een maand geleden dat Mila overleed. Het zit nog niet in mijn systeem dat ze er niet meer is, elke dag heb ik nog wel een keer een moment dat ik haar vanuit mijn ooghoek denk te zien liggen of lopen, dat ik denk dat het Mila is als ik een neus onder mijn arm voel, dat ik elke deur voorzichtig open omdat Mila pal achter elke deur ging liggen, dat ik snel naar huis wil als ik weg ben omdat ik Mila niet meer te lang alleen wilde laten, dat ik haar denk te horen of ineens opspring omdat ik denk dat ze misschien de trap op wil en hulp nodig heeft.
Ik heb compleet vrede met het moment waarop ze is gegaan en de manier waarop, maar ik mis haar wel enorm. Haar gekkigheidjes en rare fratsen, alle geluiden die ze de hele dag door maakte, al die kleine dagelijkse momentjes samen die zo lang een vaste gewoonte waren en ook de dingen waar ik wel eens flink van moest zuchten, zoals dat ze áltijd in de weg stond en voor mijn voeten liep bij het schoonmaken, ik altijd heel stiekem moest doen met de vliegenmepper omdat ze uit haar stekker ging van vliegenmeppen, ik allerlei woorden niet kon gebruiken omdat zij daar sterk op reageerde ... Alles is nog steeds raar en leeg zonder haar, alsof het helemaal niet klopt.

De andere honden zijn inmiddels wel weer gewend aan de nieuwe situatie en gaan weer hun gewone gang.
Amy is ruim een week erg timide geweest nadat Mila overleed. Zij had de minst hechte band met Mila van al mijn honden, maar ja, voor Amy is Mila er altijd geweest, blijkbaar hakt het er dan toch in als die stabiele factor wegvalt. Amy reageert ook altijd wel erg sterk om mijn emoties, dus dat zal zeker ook meegespeeld hebben. Pas na ongeveer anderhalve week speelde ze voor het eerst weer met Fayah, wat ze normaliter een paar keer per dag doen (en Fayah had echt haar best gedaan om Amy zover te krijgen).
Fayah was bang toen ze Mila overleden in de kamer zag liggen en raakte volledig in paniek toen later de mensen van het crematorium Mila meenamen. Ook ging ze de eerste dagen heel vaak bij de lege mand van Mila kijken. Maar zij was wel weer vlotter zichzelf dan Amy.
Arlo heeft nergens last van gehad; hij merkte natuurlijk wel dat alles even anders was dan anders, maar dat had geen invloed op zijn gemoed en hij ging gewoon zijn normale, vrolijke, ongecompliceerde gangetje.
In de dynamiek tussen de drie is er ook niets veranderd gelukkig, ze gaan alle drie heel vriendschappelijk, respectvol en gelijkwaardig met elkaar om.

Mijn gekke, vrolijke Mila

Dank jullie wel allemaal voor de lieve woorden.
Het verdriet wordt er niet minder om, maar het biedt wel troost.

Vanmorgen kreeg ik deze foto bij mijn herinneringen op FB. Wat gaat een hondenleven snel
Nu is alleen Amy nog over van de Nederlandse garde, ook mijn twee oudere katten die meekwamen uit Nederland zijn er inmiddels niet meer.

Gisteren heb ik afscheid moeten nemen van Mila.
Mila, onze koningin, bijna vijftien jaar altijd aan mijn zijde, ze laat voor ons allemaal een oneindige leegte achter. Woorden schieten tekort om recht te doen aan de hond die zij was, met haar uitgesproken, sterke en complexe karakter, en aan de intense band die we hadden.

We hebben zoveel samen beleefd, zijn op zoveel plekken geweest, en we waren altijd vooral samen. Samen konden we alles aan, samen hebben we veel angsten uit haar jeugd overwonnen, samen was bij Mila een vanzelfsprekendheid, maar ze stelde wel eisen. Mila was een hond met een duidelijke eigen mening en grote gevoelens die ze nooit onder stoelen of banken stak. Er was geen land met haar te bezeilen als je die mening naast je neer legde, maar je kon de hele wereld met haar over als je echt met haar samenwerkte en haar de ruimte bood voor haar eigen inbreng, om volledig zichzelf te zijn met haar eigen soms onnavolgbare subtiliteiten, haar temperamentvolle karakter, met alles dat haar maakte tot wie zij was.

Eén ding was bij Mila zeker: dat ze altijd de ruimte opeiste om volledig te zijn wie zij was, inschikkelijkheid kwam niet in haar woordenboek voor. Ze was gevoelig, bijzonder intelligent en leergierig, fanatiek, overtuigd van zichzelf en een hond van grote contrasten: van uitzinnig vrolijk tot helse furie, van idiote mafkees tot superserieus, van helemaal in haar nopjes tot een wrak met complete zenuwinzinking, en dat kon bij haar van minuut tot minuut verschillen. Dat maakte haar een hond met een gebruiksaanwijzing, maar toen ik die eenmaal helemaal had doorgrond, kon ik lezen en schrijven met haar, we hadden aan een half woord genoeg en voelden elkaar perfect aan.

Van onschatbare waarde was ze bij alle opvangers en later ook bij het wereldwijs maken van de toen nog wereldvreemde Amy en Amoz. Opgegroeid als stadshondje was zij een stabiele steunpilaar voor alle honden, een hond die van nature respect afdwong en zich nooit liet beïnvloeden door het gedrag van andere honden. Een hond die heel stellig was over hoe het hoorde en hoe het niet hoorde, wat wel en niet geoorloofd was, en daarmee voor andere honden een vanzelfsprekend voorbeeld was. Ik ben dankbaar dat mijn andere honden die autoriteit tot op de laatste dag als zo vanzelfsprekend hebben aanvaard, en haar ondanks haar hoge leeftijd en steeds grotere fysieke kwetsbaarheid altijd zijn blijven respecteren. Dat mentale overwicht had ze tot op de laatste dag en het zat niet in haar aard om zich te schikken in een andere status quo. Je bent een koningin of je bent het niet.

Op hogere leeftijd werd ze steeds liever, stabieler, geduldiger en verdraagzamer. Van mijn leuke, grappige, slimme, gevoelige, wilskrachtige en uitgesproken Mila, werd ze ook steeds meer mijn lieve Mila. Als jonge hond had ze het meestal veel te druk voor geknuffel, al zocht ze wel altijd het fysieke contact door tegen mij aan te liggen. De laatste jaren van haar leven werd ze steeds aanhankelijker. Toen ze bijna twaalf was, kreeg ze een baarmoederontsteking, de eerste keer in haar leven dat ze iets serieus mankeerde, maar ze doorstond de operatie probleemloos en herstelde heel vlot. Na haar GVS een jaar later, had ze soms mijn hulp nodig. Van een hond die altijd alles zelf wilde doen en bepalen, gaf ze zich er van het ene op het andere moment volledig aan over dat ze afhankelijker van mij was geworden en niet meer volledig autonoom kon zijn. Dit gaf een nieuwe dimensie aan onze band, die meer in het teken van zorgzaamheid kwam te staan, van volledig vertrouwen op mij en dat ik er voor haar was als ze hulp nodig had, van samen genieten van de kleine dingen.

Ze was tot op hoge leeftijd heel actief, een harde werker die zich altijd voor 100% inzette, ze leefde voor het ondernemen van activiteiten samen waarbij ze haar koppie en eigen inbreng kon gebruiken, en voor spelen. Vooral voor spelen, met haar ballen, knuffels en flesjes. Een dag niet gespeeld, was een dag niet geleefd, volgens Mila. Dus de dag dat ze niet meer speelde, heb ik haar laten gaan.
Ze was op, het was voltooid.

Het was een voorrecht om haar in mijn leven te hebben, een lang, gezond, actief, avontuurlijk en compleet leven. En al biedt het troost dat we er echt alles uitgehaald hebben wat erin zat, tot op het laatste moment alles samen hebben gedaan, voor nu is er alleen een overweldigend verdriet en enorm gemis.