Een Hondenleven

Tineke schreef: 16 nov 2025, 09:59

Nanna schreef: 16 nov 2025, 09:29 Van de week nog. Meneer in het bos met een rondom gecoupeerde Dober van zes maanden. Had ie uit Servië maar dit geheel terzijde.
Prachtige elegante hond dus ik zei dat ook. Ja, maar hij was wel angstig voor onbekende mensen dus of ik hem wilde aaien. Ik keek onmiddellijk streng. NOOIT aaien als ie dat niet wil. Ik heb een beter idee.
Nou had die hond mn snoepjestas allang geroken dus hij keek al. Ik grabbelen en een lekker stukje tevoorschijn gehaald. ZIT. En zijdelings gegeven. Binnen twee minuten waren we maten voor het leven
Nou, hij zou ook met die snoepjes gaan werken.

Met mijn eigen hond zou ik dat wel doen maar niet met de hond van een ander.
Met Orson deden we dat nog wel met snoepjes maar toch werkte dat niet echt.
Het nooit laten aanraken door volkomen vreemde ,ook geen snoepjes laten geven, werkte eigenlijk veel beter.
Het schepte nooit de verwachting dat ze ook maar iets hadden te verwachten van een vreemde. Het resultaat was dat ze alles en iedereen zonder er aandacht aan te schenken passeerde.
Imo een veel betere optie voor honden die , om wat voor reden dan ook , liever geen aandacht willen van vreemde.

Dat werkte bij mijn honden ook het beste. Ik deed het met Amoz in het begin net zo en juist omdat hij wist dat hij niets met vreemden hoefde, er niets te verwachten of vrezen viel, ook van mensen die op bezoek kwamen, was hij daar al best snel zo ontspannen mee dat hij na een tijdje zelf soms ook toenadering ging zoeken.
Bij Arlo is het ijs overigens wel vaak te breken met voer, dat is dan ook een enorme veelvraat en hij heeft geen angst die in agressie om kan slaan. Het is bij Arlo meer een mix van positieve opwinding en op zijn hoede zijn, en voor een voertje gaat hij rustig zitten, waardoor hij ook veel sneller kalmeert.

EchoMira schreef: 10 nov 2025, 13:33

Diana schreef: 10 nov 2025, 13:23 Misschien heb je driekwart van mijn stuk overgeslagen?

Ik heb de driekwart die er niet toe doet overgeslagen.
Ik wil namelijk niet naar Rome. Ik wil alleen maar dat je niet blaft.

Het is een misverstand dat je in je hond verplaatsen betekent dat je eindeloos blijft mijmeren over wat er allemaal meespeelt en dat er van daaruit onderhandeld moet worden.
Het is een dier in een onnatuurlijke situatie. Inderdaad met wat stress. Die moet je soms even duidelijkheid bieden en daarna ga je gewoon weer door. Schudden ze zich een keer uit en klaar.

Als het niet goed met je hond gaat is het vroeg genoeg om na te gaan denken over waar ze vandaan komen en of er trauma's meespelen en weet ik veel wat maar nu zijn we even een rondje uitlaatstrook aan het doen en is je stomme geschreeuw gewoon een gebrek aan beschaving.
Hein wil schelden omdat het een ordinaire krijstok is en hij de stoep wil claimen. Dieper is het niet.
Dus loop maar gefrustreerd met bolle wangen naar huis maar die bek gaat niet open. Zo.

Waar mijmer ik over wat er allemaal meespeelt?
Daar kan ik inderdaad bij Amy heus hele verhalen bij bedenken (haar afkomst, gebrek aan socialisatie, niet zulke leuke ervaringen met vreemde honden, roedelgenootje doodgebeten door vreemde roedel, etc.), maar dat heb ik juist nooit zo relevant gevonden voor de aanpak en al helemaal nooit als excuus gebruikt. Wel het gedrag dat ze op dat moment vertoonde en wat de beste manier was om dat op te lossen. En zoals ik al schreef: dat was bij Amy niet opgelost geweest met een tik. En zelfs al was het wel met een tik opgelost geweest: op een andere manier is het ook prima gelukt, ze vertoont het gedrag niet meer en is zen bij het zien en passeren van vreemde honden. Eind goed al goed, lijkt mij. Of vind jij het heel vervelend als het zonder tikken opgelost wordt?

Schelden als een ordinaire krijstok gewoon omdat je de ruimte daarvoor krijgt - het voorbeeld dat ik noemde van Amoz - heb ik inderdaad prima kunnen doorbreken door het gewoon te verbieden.

EchoMira schreef: 10 nov 2025, 13:16 Ja. Want je hebt alleen een vertrouwensband met je hond als je hem laat doen waar hij zin in heeft.
Grote god wat een loos gekwebbel.

Misschien heb je driekwart van mijn stuk overgeslagen? Want dit is namelijk totaal niet de strekking van wat ik schreef.
En zeker ook niet dat ik haar liet doen waar ze zin in had. Ik pakte het alleen op een andere manier aan waardoor ze de noodzaak niet meer voelde om uit te vallen.
Ons is dat prima bevallen, aangezien het nu totaal geen issue meer is. En dan hoef ik niet eens aandacht te vragen, met snoep in de bosjes te gaan staan of een tik uit te delen.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden en de weg kiezen die het beste bij jouzelf en je hond past vind ik meestal de beste en meest succesvolle weg.

Ik erger me blijkbaar sowieso niet genoeg aan uitvallen dat ik het een tik waard zou vinden.
Ik heb een hond gehad die uitviel vanwege spanning (of milde angst, zou je ook kunnen zeggen) en ik vond dat vooral voor haar vervelend. Amy is ook geen hond die je een tik moet gaan verkopen, ik kon sowieso altijd makkelijk haar aandacht krijgen als ze uitviel door gewoon zachtjes haar naam te zeggen, maar dat nam haar gevoel van spanning natuurlijk helemaal niet weg. Daaraan werken zorgde ervoor dat ik helemaal niet meer hoefde in te grijpen of te begeleiden, omdat zij die spanning niet meer had bij elke vreemde hond die ze zag. Van een tik of een boos doen zou ze alleen maar meer gespannen raken en waarschijnlijk dus juist meer gaan uitvallen in plaats van minder, of als een geslagen hond naast me lopen, omdat zij verschrikkelijk gevoelig is voor mijn goed- en afkeuring - meer dan enige andere hond die ik ooit heb gehad, en meteen helemaal dichtklapt bij een gevoel van afkeuring. De vertrouwensband met mijn hond vind ik vele malen belangrijker dan wat geblaf, want daaruit bestond haar uitvallen: de andere hond proberen weg te blaffen als die naderde of (in haar ogen) dreigde te naderen, ze ging nooit verder dan dat.
Bij een hond die op dat gebied veel meer kan hebben, ga ik er ook anders mee om. Amoz schold bijvoorbeeld wel eens terug bij een bepaalde reu hier die altijd verschrikkelijk blaft als we langslopen. Dan zei ik echt wel op strenge toon: 'Hé, doe jij eens even normaal!', want dat was gewoon een potje lekker terugschelden en dat doen we dus niet. Maar Amoz kon dat ook prima hebben en een keer streng toespreken was dan echt wel afdoende.
Het werken aan het uitvallen Bij Amy bestond overigens niet alleen uit haar stapje voor stapje, op het tempo dat zij aankon, laten wennen aan vreemde honden, hoe je die rustig passeert en hoe je er evt. ontspannen mee kennismaakt, maar ook impuls controle maakte daar een belangrijk onderdeel van uit. En zij moest juist wél leren rustig te (durven) kijken naar vreemde honden, omdat daardoor de spanning bij haar juist afnam; de aandacht alleen op mij focussen kon ze prima, maar daar werd ze niet minder gespannen van.

Ik erger me er niet zo aan zolang mensen hun uitvaller maar wel bij zich houden. Mijn honden vinden het ook niet zo'n punt en reageren er nooit op.
Ik bedoel dan dus honden die een hoop lawaai en heisa maken, maar niet de kans krijgen daadwerkelijk bij mijn honden in de buurt te komen. Als zo'n hond wel alle lijn krijgt en in de buurt komt, zouden ze dat niet prettig vinden.

Amy viel vroeger ook weleens uit vanwege spanning als vreemde honden haar te direct wilden benaderen. Slechte socialisatie met vreemde honden zal daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen, maar dat vind ik totaal geen excuus om dan maar niet met dat gedrag aan de slag te gaan. Voor de hond is steeds die onnodige stress bij het tegenkomen van andere honden toch ook helemaal niet fijn? In de loop van de tijd is dat enorm verbeterd, maar het is eigenlijk pas in Spanje helemáál overgegaan. Ze viel nooit uit naar uitvallende honden, maar juist naar honden die té geïnteresseerd in haar waren (ook als dat helemaal niet vervelend bedoeld was), te direct kennis wilden komen maken, opdringerig waren of in haar ogen een ongeleid projectiel en daardoor onvoorspelbaar waren. Omdat zij geen moeite had met uitvallende honden, kwam ik met haar dus liever een aangelijnde uitvallende hond tegen dan een plaat-voor-de-kop vriendelijke loslopende hond.