Zo herkenbaar, zoals je in een eerdere post ook zei, ik mis hem naast me op de bank.kloesje schreef: 18 okt 2022, 08:32 Bedankt allemaal voor de lieve woorden. Vanmiddag haal ik hem weer op, dan is hij weer een beetje thuis. Ondanks hij er nooit meer zal zijn.
Het doet bij vlagen zo ontzettend veel pijn, mijn eerste hondje... mijn maatje... en dan ook nog zo'n topper.
Echt ongekend rijk ben ik, dat we zoveel jaren samen hebben gehad.
Ik kan daar nu al van wakker liggen, dat Pery die nu naast me op de leuning van de bank ligt er op en gegeven moment niet meer zal zijn. En hij wordt 14 dus dat moment komt steeds dichterbij. Hoe dankbaar je ook mag zijn met het zo lang samen zijn, de pijn van het femis is gewoon zo enorm groot..
