Je mag van mij honden houden tot aan je dood. En qua beperking in beweging: Mijn honden hadden de tijd van hun leven toen ik thuis zat na mijn gebroken heup en gebruik maakte van een scootmobiel. De hele dag de tijd en kilometers op pad, de oudsten van tijd tot tijd op de scoot, zelfs grote Marco
, en in het verkeer 2 Jack Russells erop, twee mechelse herders ernaast.
En omdat ik dus op hele andere tijden met ze buiten kwam zag ik meer mensen met honden en een scootmobiel, maar ook heel veel ouderen met één of meerdere honden.
Mijn vader had tot zijn dood een geadopteerde podenco. Hij leefde voor haar en zij voor hem. Hij had er alle vertrouwen in dat ik voor haar ging zorgen als hij er niet meer was. Dat beloofde ik hem ook maar wel met dat ik voor haar een gouden plek ging zoeken omdat ze bij die vier van mij niet heel gelukkig werd. O ze was gebleven zolang als nodig was hoor en dat wist hij ook. Binnen zes weken na zijn diagnose van asbestkanker is hij gestorven. In de tussentijd had ik een gouden plek voor haar gevonden. Zo ongeveer het enige wat hij tegen iedereen die afscheid kwam nemen vertelde was waar Lucky naar toe ging en hoe mooi dat was en toen kon hij rustig gaan.
Bij het condoleren stonden degenen waar Lucky naar toe was gegaan als laatste met haar in de rij om afscheid van mijn vader te nemen.
Ik gun iedereen die goed voor een hond is een hond, oud of jong.
, en in het verkeer 2 Jack Russells erop, twee mechelse herders ernaast.