Een Hondenleven

Van Noa zit ik te dubben tussen haar prikkelovergevoeligheid en haar enorme jachtdrang op niet-logische dingen. Die jachtdrang heeft ervoor gezorgd dat ze fysiek niet de prikkels kon verwerken, ze kon te vaak niet los, terwijl haar dat wel ontspanning gaf. Maar de prikkelovergevoeligheid zorgde ervoor dat ze veel sneller in die jachtmodus schoot. Had ik haar goed laag in de prikkels weten te krijgen, dan kon ze best even een stukje met haar eigen schaduw meelopen zonder met een complete waas voor haar ogen te gaan rennen.

Bij Ninthe was het absoluut haar onverdraagzaamheid naar andere dieren. Of dit nu Noa was die niet in dezelfde kamer mocht zijn, of de cavia's die dood moesten, of paarden waarvoor ze moest vluchten. Maakt niet uit, andere dieren waren niet leuk. Mensen gelukkig wel.