Ik wil het er niet over hebben
. Nee geintje maar ik herken het wel. Niet de stelling twee bazen dus slecht opgevoed, maar een tweede baas die op sommige vlakken niet heel constructief bezig is met soms vervelende gevolgen.
Er komt hier nooit meer een herder van het soort dat ook nerveus kan zijn/fluiten, dat gaat niet werken. Mister was een grote lieverd maar had gewoon rust en duidelijkheid/grenzen nodig (naast liefde uiteraard), daar deed hij het dan ook hartstikke goed op. Man is meer van alleen liefde en vindt grenzen niet leuk (en een aandachtvragende hond wél, áltijd). Gevolg: Mister liep altijd achter man aan (waar hij dan weer aandacht voor kreeg) en was dus meteen onrustig en nerveus rondjes aan het lopen als man in de benen kwam. En maar neusfluiten als man dan in een ander vertrek bezig was of door het huis liep.
Meenemen voor wandelen ging bij mij heel rustig en zonder nerveus gedoe (dat ging niet vanzelf, maar als ik heel bewust alles rustig deed dan was Mister rustig, daar hoefde ik niet streng voor te zijn, wel consequent en geduldig). Als man hem meenam dan was het joelen, piepen en fluiten (met voeren ook overigens). Gek werd ik er soms van. Man maakt het niet uit en wil vooral gewoon snel weg, die heeft geen zin om dat rustig te doen, maar mij maakt het dus wel uit. Voor die hond, maar ook zeker voor mezelf want ik kan niet tegen die nerveuze onrust. Ik heb dat toen echt wel moeilijk gevonden.
Met Lais speelde het ook, wel op veel minder vlakken gelukkig (ik had er bij haar meestal niet zoveel last van dat ze bij man grenzeloos was). Zij was dól op mijn schoonouders en werd compleet uitzinnig als zij kwamen. Ik heb een hele tijd hard gewerkt om dat in goede banen te leiden maar als ik er niet bij was dan lieten ze haar gewoon gaan (ook als ik instructies had gegeven). Toen heb ik gezegd dat ze het maar uit moesten zoeken en heb ik het losgelaten. Toen ze uiteindelijk bijna door het glas van de gangdeur ging ging er toch een keer een belletje rinkelen en kon het dan toch wel anders.
Voordat Murf kwam heb ik wel een héle duidelijke grens getrokken: dit gaan we NIET meer doen en ik verwacht van iedereen medewerking (uiteraard voornamelijk van man). Nu gaat dat goed, man ziet er ook echt het belang van in en Murf doet het super hierop.
Man ziet het ook wel steeds meer gelukkig en past ook steeds meer rust/bewust bezig zijn toe, zeker nu met Murf. In het begin met Lais stond hij altijd meteen op om te voeren als ze kwam zeuren bijvoorbeeld, dan moest ik hem er echt op wijzen dat dat niet heel handig was. Het hielp ook wel dat Lais nooit bij mij kwam zeuren als ik met iets te eten op de bank zat terwijl man haar dan soms letterlijk van zich af moest duwen (en daar dan ook nog geïrriteerd over was, niet in de minste plaats omdat ze niet snel opgaf). Het moest even landen dat iets op het ene moment 'niet erg' vinden niet altijd genoeg reden is om dan ook maar geen grenzen te geven, omdat het op een ander moment namelijk welk degelijk vervelende gevolgen kan hebben.
Nu met Murf gaat het echt heel fijn, we verschillen natuurlijk nog steeds in hoe belangrijk we dingen vinden en het trainen/opvoeden is voor het grootste deel mijn pakkie aan maar man is er nu wel echt veel bewuster mee bezig en dat betaalt zich ook gewoon heel erg uit.
. Maar met onze verschillende 'grenzen' had ik bij Lais een stuk minder last, dat verschil uitte zich vooral in man lastig vallen. Bij Mister lag dat heel anders, die werd er heel vocaal van en als ik ergens slecht tegen kan dan is het dus wel nerveus joelen, krijsen, neusfluiten en trippelen. Ja dan kan ik een stuk minder lachen over de verschillen, maar ik ben inderdaad dan ook behoorlijk onverdraagzaam als het over nerveuze herrie gaat.