Een Hondenleven

Ik denk dat Froo wel goed bij mij past. Ze is qua karakter een soort kruising tussen een gezelschapshondje, een leuke terriër en een leergierig herdertje. Ik houd van honden die graag dingen met de baas doen en die leergierig zijn, zij heeft dat wel, ze wil veel leren en is ook reteslim en pakt het snel op. Maar ze heeft niet dat echte slaafse dat mijn Sheltie had. Aan de andere kant mis ik heel soms ook wel het willen leren zonder vragen te stellen. Froo vraagt zich bij alles wel eerst even af of zij er zelf ook het nut van inziet. Zo nee, dan is er een kans dat ze het alsnog doet omdat ik dat wil, maar er is ook een kans dat ze dikke doei zegt. Saar had dat echt niet, die stelde geen vragen.

Op zich denk ik trouwens dat veel honden wel bij mij passen. Ik heb een hond om dingen samen mee te doen, die overal mee heen gaat waar dat mogelijk is en die dat ook leuk vindt. Een angstige hond die in z’n broek pist als we een keer de stad door moeten past mij dus niet, een hond die geen zin heeft in mijn gezelschap ook niet. Een scherpe hond wil ik ook niet, want ik wil gewoon een keer een fout kunnen maken zonder dat het gelijk problematisch wordt. Froo voldoet aan al die dingen. Ze is niet moeilijk, ze vindt het over het algemeen leuk om bij de baas te zijn en ze is slim en leergierig. En ze is klein, dat vind ik wel handig. Iets groter had wel gemogen (was zelfs wel wenselijk geweest) maar niet te groot is gewoon een vereiste. Er is eigenlijk maar een ding aan Froo dat ik niet in een volgende hond zoek en dat is die extreme angst voor andere honden. Verder zou ik mijn leven lang Frootjes willen hebben hoor.

Oh wat ik ook wel een nadeel vind aan haar is dat hoge dramaqueengehalte. Het is met vijftien graden lang niet zo koud als zij het doet voorkomen, zeg maar. Maar goed, dat is gewoon wie ze is, ze wordt er niet minder leuk om. Maar mijn volgende hond mag wel iets minder dramaqueen zijn.