Er woonden er nooit zoveel in onze buurt. Deze (en dat is een ouwetje) en eentje die Froo een keer bijna heeft opgegeten (ik had haar al onder mijn jas gestoken omdat Froo al voordat hij überhaupt in zicht was doorhad dat er iets helemaal mis was, godzijdank heb ik daarnaar geluisterd ook al zag ik zelf helemaal niks vreemds), die was losgebroken terwijl de eigenaren er altijd spastisch alles aan deden om hem niet in aanraking te laten komen met de buitenwereld (dat zijn de woorden van de eigenaresse zelf, niet de mijne
Laatst zag ik helaas wel twee nieuwe lopen die ik nog niet kende. Een grote, pezige zwarte die op zich wel braaf leek en nog een die werd uitgelaten door een kind. Misschien zijn het de liefste honden van de wereld maar ik loop wel even om. Ik weet ook wel dat er hele lieve zijn, maar ik zie ze toch echt niet graag, want ik weet natuurlijk niet hoe het karakter van die hond is en of degene die ermee loopt weet wat hij aan de lijn heeft. Daar neem ik ook geen risico’s mee want dan zijn mijn honden zwaar de lul als het wel foutgaat, die kunnen niks inbrengen tegen een hond van dat kaliber.