Maar tegelijkertijd heb ik ook een enorm sterke band met Aloy. Op een andere manier maar toch ook wel het gevoel dat ik nooit nog een keer zo'n hond zal vinden. Over een heel aantal jaar als Aloy verdiend bij mij met pensioen mag, komt er vast een opvolger en die zal toch ook wel weer heel speciaal zijn, maar ik kan me op dit moment niet voorstellen dat het zo zal zijn als met Aloy. Dat je elkaar op die manier aanvoelt, op die manier samenwerkt, dat het een hond zal zijn met dezelfde zachtheid, dezelfde lieve knuffels en dezelfde stoute apenstreken.
Zal vast ook wel niet, maar ik weet zeker dat die hond ook weer speciaal wordt. Dus misschien zijn alle honden voor mij wel een once in a lifetime hond op hun eigen manier. Want van allemaal is er maar één, toch.
Overigens voel ik mezelf wel nog elke keer lullig tegenover Froo als ik toegeef dat ik ook echt zo'n enorm hechte band heb met Aloy. Froo is wel echt mijn speciale hondje met een héle speciale plek in mijn hart. Maar mijn trainster zei een tijd geleden tegen mij "er is ruimte voor meer dan één hondje in je hart". En dat is ook gewoon zo. Ik heb vast nog wel ruimte voor op z'n minst nog tien andere once in a lifetime honden.
Er zijn natuurlijk ook wel honden waarmee ik een mindere band heb gehad. Saar was een leuke hond maar ik zie haar niet als een 'once in a lifetime' hond, ze was gewoon leuk en lief. En dat is ook prima. Dus ik ben het er wel mee eens dat je met de ene hond gewoon wat meer diepgang kunt hebben dan met de andere hond.