Een Hondenleven

Ik bied meestal even steun en zeg dan iets van “wat stom hè? Kan gebeuren!” als Aloy heel erg schrikt (Froo schrikt nooit). Daar heeft zij het meest aan. Bij hele heftige situaties zou ik dan inderdaad gelijk nog even wat gaan doen. Ik heb ooit geleerd dat gelijk rusten niet de beste optie is bij een potentieel traumatische ervaring, maar dat je de hersens beter eerst nog even wat te doen kunt geven. Thuis geef ik na iets heftigs altijd een kluifje, kunnen ze het er nog even uit kauwen.