Een Hondenleven

Ja, ik vind het ook een heel fijn idee, want we zijn onlosmakelijk en horen bij elkaar

Vroeger liet ik mijn dieren cremeren bij een gepensioneerde kantonnier. Gezien zijn werk (roadkill en wat je nog meer tegenkomt als je bij weg en water bent ) had hij een oven in zijn schuur. Na zijn pensionering gebruikte hij dit voor particulieren en hun huisdieren. Gemoedelijke sfeer, geen individuele crematie mogelijk. Stond ik niet bij stil, want het strooiveld, pastoraler kon je het niet hebben, een kleine weide omzoomd door houtwalletjes. En de aanwezigheid van een Mechelaar die heel goed aanvoelde wie wel en niet op zijn terrein hoorde.
Maar ja, de man kwam te overlijden, zoon kon het niet voortzetten, ivm milieuvergunning. Toen Lilly (kat) op 22-jarige leeftijd overleed, ging ik naar het nieuwe crematorium met de gedachte haar daar achter te laten en uit te laten strooien. Mijn God, wat een deceptie. Een strooiveldje op een bedrijventerrein, op kunstgras, binnen een en al marmer en 'emotie'. Sindsdien laat ik mijn dieren daar wel cremeren (want individueel), maar ze gaan linea recta naar huis in een strooibus. Want dat was de bedoeling, dat ze zouden worden verstrooid in een fijne omgeving. In het tuinhuis stonden ze, de as werd door vocht te klonterig om uit te strooien. Nu staat er een hele verzameling in een tas bij de cv-ketel, en eigenlijk is dat helemaal prima, zo zijn ze er nog altijd bij. Mocht ik verhuizen, gaan ze met mee (iets wat bij een graf in eigen tuin niet mogelijk is) en die tas mag wel samen met mij eindigen, Dat verstrooien lukt me domweg niet