Een Hondenleven

Shiloh schreef: 14 jan 2026, 23:02 Overigens was ze niet echt senang, ze was best een beetje gestressed, volgens mij durfde ze er ook niet weer vanaf. Niet zo veilig als ik dacht dus.

Ja, dan idd een ander plekje zoeken, als ze niet chill was op tafel.
Je had het over pontificaal en grapjas, dus nam ik aan dat ze het prettig vond op die keukentafel.

Shiloh schreef: 14 jan 2026, 22:30

Ik liet gisteren Tez voor het eerst kort alleen (kwartiertje). Ik dacht, ik laat haar in de opgeruimde keuken met een mandje. Daar kan weinig gebeuren. Kom ik weer thuis, spiek ik door het keukenraam. Staat madam pontificaal op de keukentafel

Haha. Clown. Geen schade. Maar volgende keer gaan we toch een ander plekje verzinnen.

Waarom? Keukentafel is toch prima. Heeft ze wat meer overzicht, als ze zich daar senang bij voelt, lekker laten zo. Ik had er ook eentje, die nog moest landen in zijn nieuwe omgeving. Niets zo fijn als via een stoel op de keukentafel klimmen, had hij overzicht. Voor Merlijntje een manier om te aarden, in een omgeving die hem nog vreemd was.








Naarmate hij meer vertrouwd en eigen raakte met zijn omgeving, deed hij dit minder. Hoewel lekker hangen op de keukentafel nog steeds gezellig blijft

Waar ik gewoonweg blij om ben, is dat ze alledrie in 'fase 6 van Maslow ' zijn.

Zelfoverstijging. En dat kun je als 'baas' helpen bewerkstelligen door een hond te laten leven in roedelverband. 1 hond is geen hond, naar mijn mening. Het betekent wel dat je niet zomaar klakkeloos een hond erbij zet, maar goed selecteert op basis van wat je hebt rondlopen en wat daarbij zou kunnen passen.

Javier, die als pispaal en letterlijke underdog een tijd heeft gefunctioneerd in een grote roedel. Dat deed hem bepaald niet goed, bang en onzeker. Mijn brietjes destijds gaven hem het vertrouwen in zichzelf (terug) Hij ontwikkelde zich hier prima en is op zijn eigen zachtmoedige wijze in control. Prachtig om te zien hoe hij Merlijntje en Edison heeft bijgebracht wat 'fatsoensmanieren' zijn. Zachtaardig, onverstoorbaar, en dat heeft hij overdragen op hen. Hij had zichzelf verwerkelijkt en kon de volgende stap nemen. Openstaan voor andermans behoeftes.

Ook (en dus) zijn Merlijntje en Edison heerlijk senang. Geven de DSD in dagopvang alle ruimte en vrijheid om stap 5 van Maslow te bereiken. Daar worstelt hij nog wat mee, maar ze laten hem zien dat het allemaal prima is. Tijdens oudjaar toonde hij t.o.v. de oude logeerdames, cq de vuurwerkvluchtelingen, dat hij een stap opzij kon zetten om hen de rust en ruimte te bieden. Een hele stap voorwaarts.

Hoe honden betekenisvol voor elkaar kunnen zijn. Wat zij hebben ervaren, en dat vervolgens overdragen op een ander, is zo mooi om mee te maken. En het doet me ook wat, de kalmte en rust waarmee Wibaut (het brietje) destijds Javier bejegende, wordt voortgezet. Zo'n nerveuze, ' overprikkelde' DSD die de boodschap meekrijgt van een hond die al sinds 2015 is gaan hemelen

En ja, ik weet het het, dit is weinig zinvolle info voor iemand die een JRT op MP heeft gescoord, of misschien ook wel.