Haar dikke buik bleek geen overgewicht, maar een buik vol vocht. Ik zag hierboven wel reacties met dat het overgewicht wel mee leek te vallen, maar die buik was echt enorm alleen dus geen vet maar vocht. Flore was een hondje met cushing uit het boekje. Ze is er niet op getest, maar alles wees op gevorderde cushing. Veel drinken en heel veel plassen (ook in huis), enorme eetdrang en zelfs zo dat ze door het huis struinde op zoek en als ze niks kon vinden ze aan een kartonnen doos begon, haar enorme buik, erg dun huidje, vochtophopingen bij schouders en billen, slechte huid bij schouders, etc, echt alles. Daarnaast hoestte ze ook veel. De dierenarts merkte dat Flore gevoelig was op de keel en dacht daardoor aan kennelhoest, dus pijnstilling en goede antibioticakuur zou daarvoor moeten helpen. Helaas hielp dat niks en werd het hoesten (vooral in rust) enkel erger. De hoop op kennelhoest was weg, het was zeer waarschijnlijk een hartprobleem. Flore liep moeilijk, wat niet gek is met zo'n topzware buik. De pijnstilling zorgde ervoor dat ze iets liever liep en iets vaker kleine stukjes rende (niet teveel bij voorstellen, we liepen op het eind echt mini-stukjes). Maar het zorgde er ook voor dat Flore vaker door een pootje zakte. Daarnaast had ze wratten, heel veel wratten. Op zich niet erg, maar een drietal gingen regelmatig open en ze bleven erbij komen. Er waren melkkliertumoren weggehaald al in Portugal, maar ook bij de nog overgebleven tepels zaten verschillende kleine knikkertjes. Misschien vergeet ik nu nog wel iets. Oja, ze was vrijwel doof maar dat was natuurlijk het probleem niet.
Alles bij elkaar was het echt een ziek hondje die veel ongemak ervaarde. Zoals het nu ging, was gewoon niet dierwaardig. Natuurlijk met de dierenarts alle opties besproken, maar eigenlijk was steeds de conclusie dat verder onderzoek hetzelfde resultaat zou geven. Eerst maar een goede kuur antibiotica en pijnstilling, wellicht zou dat een hoopvoller beeld opleveren. Een aantal keer overleg gehad met de dierenarts, maar toen ook de medicatie niet voor verbetering zorgde en het zelfs slechter ging heb ik de keuze versneld gemaakt. Ik vond het een verschrikkelijke keuze, maar vandaag is ze ingeslapen. Ik weet heel goed dat dit de enige juiste keuze was. Maar ik vind het erg lastig dat ze nooit de kans heeft gekregen om zonder pijn of ongemak te kunnen genieten van haar nieuwe leven. Het was echt veel te kort en ik had haar zoveel meer willen geven. Maar toch ben ik blij dat ze hier is komen wonen en een zo fijn mogelijke laatste anderhalve maand heeft gehad. Ik moet er niet aan denken dat ze bij een ander was gekomen die haar zo had laten rondlopen ''want zo was ze nu eenmaal al, dat hoorde bij haar'. Erger lijden is haar nu in elk geval bespaard gebleven en waar kon heeft ze mogen genieten van liefde, lekker eten en comfort.
Gelukkig wilde een kennis net als bij Lynne (en ook bij mijn eerste kat) tijd vrijmaken om nog even foto's te maken. Ontzettend blij mee, want zelf had ik nog geen mooie foto's van haar (was ook heel lastig om te maken bij een doof hondje dat je continu volgt) en ze staat er precies op zoals ze was.
Anderhalve maand, veel te kort. Maar wat ben ik blij dat ik nog even heb mogen genieten van dit karaktertje
Dat er in een boodschappentas in de keuken konijnenoren zaten had haar neus heel snel door 
