Maar blijkbaar kan het ook prima, want er is nooit wat vervelends gebeurd. Het is dus vooral mijn onzekerheid of angst die daar een rol in heeft. Maar hij laat mij daar in vrij en ik hem om het te doen hoe diegene dat wil, en soms overleggen we en besluiten we het op de manier van de ander te doen op dat moment.
Soms hebben we het er over als iets echt opvalt. Zo heeft mijn partner Mahru aangeleerd dat ze als hij even een praatje maakt met iemand, ze voor hem gaat zitten en naar hem blaft. En hij beloont dat ongemerkt tijdens het praten met lekkers. Ik zag dat laatst gebeuren dus daar heb ik hem wel op gewezen ja. Bij mij doet ze dat niet, dus ze maakt ook wel degelijk onderscheid daarin. Maar hij vond het zelf ook wel vervelend alleen had het dus met zijn verstrooidheid niet door dat hij het zelf heeft lopen bekrachtigen.
Ik mocht er bij wijze van spreken niet eens een dooie bloem uithalen.
Ach ik vind het alleen maar mooi dat hij niet moeilijk doet tegen ze om dingen die ze toch niet zouden snappen.