Ineke adopteerde hondje Gaudi uit Spanje, maar kreeg er kopzorgen én rekening van 6000 euro voor terug
Duizenden Nederlanders per jaar adopteren een hond uit het buitenland. Maar zo’n adoptie brengt nogal wat risico’s met zich mee. Journalist Ineke Westbroek en haar echtgenoot ondervonden het zelf. Het leverde hen een zielig huisdier, een hoop kopzorgen én torenhoge rekeningen op, beschrijft ze.
Nadat ons vorige hondje was gestorven, wilden we graag een nieuw huisdier. Bij onze digitale zoektocht naar een opvolger smolten wij bij de afbeelding van Gaudi, ter adoptie aangeboden via een Nederlandse opvangstichting in Spanje.
Hij keek ons op de foto aan vanaf een balkon, tegen een achtergrond van wuivende palmen. Een kleine Podenco met een pluizige snuit, mishandeld door zijn vorige baas. Wij waren verkocht.
De dame van de stichting sprak liefdevol over de dieren die zij in huis opvangt. Op de vraag of Gaudi Leishmania kon hebben – ik had weleens gehoord van die nare dierziekte – stelde zij ons gerust.
Toen zij Gaudi in Nederland aan ons overdroeg, had hij korstige wondjes aan zijn oren. Ook hierover stelde zij ons gerust: „Ze verdwijnen vanzelf, hij heeft antibiotica gehad.” Blij namen we Gaudi mee naar Rotterdam.
De weken daarna breidden de zweren zich uit. Diagnose van het dierenziekenhuis Evidensia Barendrecht: tóch Leishmania, geïnfecteerd in Spanje.
Stekende zandvliegen
Leishmania is een nare ziekte die wordt veroorzaakt door steken van zandvliegen. De ziekte veroorzaakt een boel klachten zoals gewichtsverlies, slechte eetlust, zwakte, huidproblemen, nierontsteking, bloedneuzen, bloed in de urine en nog veel meer. Als het dier niet wordt behandeld, kan het eraan overlijden.
Voor onze Gaudi volgt een pijnlijk en slepend traject. Naast de medicatie om de ziekte aan te pakken, worden de zweren intensief behandeld. Wanhopig wordt ons hondje van de jeuk en van de kraag die moet voorkomen dat hij de behandelde plekken openhaalt. Drie keer per week worden zijn wonden onder narcose behandeld. Meubels gaan omver, overal schuurt hij tegenaan.
Wij zijn niet de enigen met een hondje met Leishmania. Steeds meer mensen adopteren een hond en steeds vaker ontdekken zij pas later dat het dier zo’n ziekte heeft. In Nederland werden volgens cijfers uit 2020 van Stray Animal Foundation Platform, een internationale koepel van adoptieorganisaties, jaarlijks bijna 13.000 honden geadopteerd. ‘Ons’ dierenziekenhuis behandelt jaarlijks dertien tot vijftien dieren met buitenlandse dierziektes zoals Leishmania in de regio Rotterdam.’
Bij de Leishmania-poli van de Faculteit voor Gezelschapsdieren van de Universiteit Utrecht groeit het aantal Leishmania-gevallen, constateert specialist Christine Piek.
We zien regelmatig dat adoptanten niet goed zijn voorgelicht
Slechte voorlichting
Ook de nu al ruim 2500 leden tellende Facebookgroep ‘Mijn hond heeft Leishmania’ groeit. Veel van de leden werden – net als wij – verrast door de diagnose. „We zien regelmatig dat adoptanten niet goed zijn voorgelicht. Het is dan ook belangrijk dat een adoptieorganisatie alle medische informatie beschikbaar stelt voordat een hond hierheen komt”, benadrukt medebeheerder Adrie Beyen.
„Dan kan een adoptant een weloverwogen keuze maken. Bij adoptie kan de dierenarts alvast op de hoogte worden gesteld. Veel dierenartsen hebben namelijk nog niet in hun systeem om te testen op buitenlandziekten”, zegt hij.
Het is niet zo dat Nederlandse dierenartsen te weinig over Leishmania weten, zegt woordvoerder Julia Hamel van de beroepsorganisatie Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde (KNMvD): „Er is tijdens de opleiding aandacht voor, maar de ziekte komt hier niet van nature voor.”
Zwerfdieren dragen vaak infectieziektes met zich mee
Julia Hamel (Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde)
Advies: adopteer geen zwerfdier
De beroepsvereniging heeft een stevig advies: adopteer geen zwerfdier uit het buitenland. „Zwerfdieren dragen vaak infectieziektes met zich mee”, licht woordvoerder Hamel toe, „en adoptie lost de problemen in het herkomstland niet op.”
Marijke Boomstra onderschrijft dit. Samen met haar man runt de Nederlandse in de Griekse regio Paggaio een organisatie die samen met de gemeente en de politie zwerfhonden van de straat redt. Nadat de dieren worden gecastreerd, gesteriliseerd, gechipt en gevaccineerd worden zij teruggebracht naar hun vindplaats.
Ter adoptie stellen, zoals onze Gaudi, kan niet, stelt Boomstra. „De meeste zwerfdieren hier hebben Leishmania en andere ziektes, dat is niet eerlijk tegenover adoptanten.”
Ook Romeo, geadopteerd door Sade van Gestel en haar partner, komt uit Griekenland. „Hij was er bijna niet meer geweest”, vertelt de Zwijndrechtse. Zij vertrouwde de wondjes die na acht maanden verschenen aan Romeo’s oren niet: „Herhaaldelijk vroeg ik aan de dierenarts of het Leishmania kon zijn. Hij bleef beweren van niet, ook toen Romeo slecht ging eten en mank begon te lopen.”
‘Willen hem niet laten lijden’
Hij kreeg medicijnen waardoor zijn toestand verslechterde. „Toen zijn skelet zichtbaar werd, raadpleegden we een andere dierenarts, die betwijfelde of Romeo het zou halen. Ze vroeg of ik van Leishmania had gehoord. Toen moest ik huilen.”
Met de juiste medicatie herstelde Romeo. Na vijf jaar kwam de ziekte terug, maar ook dit keer kwam hij erbovenop met medicatie. „Hij is weer lekker aan het blaffen en rent achter scooters aan”, zegt een dankbare Van Gestel. „Wel vragen we ons af tot hoever we gaan als het weer terugkomt. Hij is ons gezinslid, we kunnen hem slecht missen. Maar we willen hem niet laten lijden.”
En hoe gaat het met Gaudi?
Met onze eigen grappige, aanhankelijke Gaudi zijn we vier maanden en ruim 6000 euro verder: zoals veel dierenartsverzekeringen dekt onze verzekering geen buitenlandse dierziektes. Zijn wonden genezen gestaag. Zouden wij hem hebben geadopteerd als wij alles van tevoren hadden geweten? Hm. Hij keek ons wel héél lief aan vanaf dat balkon.
Dit is het artikel.
Pinkie heeft altijd in huis gewoond en is afgestaan in Roemenië wegens onzindelijkheid en bloed plassen. Het arme kind bleek blaasstenen te hebben en is in Roemenië geopereerd. Ze heeft wel een hartkwaal, weliswaar nog niet zo ernstig dat ze aan de medicatie moet. We houden het in de gaten.