En ja, uiteraard zou ik mijn leven zo kunnen inrichten dat ik ze altijd zelf kan uitlaten en dat ze nooit uit logeren hoeven. Maar dat is nu eenmaal niet het geval en ik geloof oprecht niet dat mijn heren het daarmee maar matig hebben bij ons. Sowieso vind ik even ergens anders ondergebracht kunnen worden een belangrijke skill voor een hond, al was het maar voor een noodgeval. En bij Rex kan dat dus alleen zonder al te veel stress voor hem als we dat regelmatig blijven doen.
Nodeloos om te zeggen dat ik het zeer zorgvuldig uitgezocht heb en ik verschrikkelijk in de stress zat toen we gingen verhuizen en Rex dus moest overstappen. Als ie de jongen die hem in onze oude woonplaats uitliet weer tegenkomt (als ik daar heen ga spreken we vaak even af) vliegt ie hem meteen weer in de armen zo leuk vindt ie hem. En dat is in zijn geval vrij uniek.
Over Kay hoeven we het niet eens te hebben, die vindt het fan-tas-tisch. Kay is mijn labra-herder.
Hij is smoorverliefd op de Hollander van de eigenaar (zij ook op hem overigens) en heeft sowieso een behoefte aan sociaal contact die groter is dan die van Rex en mij samen. Over kwijt raken of weg lopen maak ik me geen zorgen. Waar Rex is, is Kay. En Rex raak je nog niet kwijt al had je het graag.