Een Hondenleven

Jay schreef: 02 jan 2026, 14:28 Wat had je anders kunnen doen bij Jol ?
Lijkt me moeilijk als een dierenarts de spoed niet begrijpt of erkent.

Achteraf toen ik (volgens mij afgesloten hoekje) het vertelde hoe het was gegaan, want ging eigenlijk nog erger dan boven weergegeven eerlijk gezegd.
Kwam o.a. door reacties hier, besef pas dat ik gewoon een andere da had moeten bellen.
Onze da die ik met Finn en Bluff en Aki had was met pensioen gegaan. Dus bij Jol paar weken ervoor was ik naar een da gegaan die ons ok leek.
En ik was in de veronderstelling dat je domweg bij een da ging die foto's had gemaakt, je hond min of meer kende je dus ook bij acute noodzaak bij die da moest zijn en blijven.

Dus dat ging fout.
Moeilijk is niet het woord, eerlijk gezegd. Haar dood en de tijd erna toe was verschrikkelijk, voor haar maar ook voor ons.

Wat ik anders had kunnen doen, een andere da bellen die ondanks dat ze ons of de hond niet kenden ons serieus hadden genomen en ons hadden laten komen.

Bij Finn kreeg ik diagnose anders dan ik dacht, ik ging naar da met gedachte dat ik hem die dag moest laten gaan. Maar hij had geen pijn, was nog helder en wilde nog van alles doen. Dat was een diagnose waarvan ik wist dat ik in weken moest gaan denken, en die weken waren ca. 3 maanden.
Toen het duidelijk was wel da gebeld en zij kwam de volgende dag. Maar geen doodstrijd, ik sta er nog steeds achter dat het niet te vroeg en niet te laat was.

Bluf was acuut, maar wel nog 1 nacht mee naar huis genomen. Bij diagnose was ik alleen, wachten op uitslag van foto liep ik buiten en eenmaal op vier poten lopend was ze zo alert en actief dat ik domweg risico heb genomen om haar met plaspillen mee naar huis te nemen zodat ook mijn vriend nog "normaal" afscheid kon nemen. Was op eigen risico, maar ben toch blij dat ik die beslissing heb gemaakt. Thuis was ze nog blij met visite van mijn pa en schoonma, buiten wilde ze nog ballen en binnen heb ik de hele nacht bij haar gelegen en af en aan naar buiten ivm die plaspillen.
Volgende ochtend klein sprankje hoop.. maar haar hart functioneerde gewoon niet meer dus daar haar laten gaan.

Jol idem acuut en drama omdat de da die we belden op een of andere manier de spoed van inslapen niet wilde begrijpen, had ik anders moeten doen, dat weet ik nu. Maar Jol ging dus ook dusdanig rap achteruit dat we direct zelf aangaven dat ze ingeslapen moest worden.

Aki leek zoutwatervergiftiging, en al met al een week waarin hij ziek werd, dan leek op te knappen en toen ineens weer achteruit ging. Op maandag pas naar een da, omdat we toen weer op Nederlandse bodem waren. Direct bloedtest urine test en in de middag een echo met slechte uitslag van gezwel en uitzaaiingen. Hij is mee naar huis gegaan en had toen injectie tegen misselijkheid gekregen waardoor we hem van alles konden toestoppen, maar voor de volgende dag hebben we toen de afspraak in laten plannen toen we de diagnose thuis hadden laten inzinken. In combi met het feit dat we hem dus achteruit zagen gaan, hij wel wilde niet kon en risico dat tumor zou knappen een absoluut doemscenario zou zijn.
--
Kan ik plannen, deels ja denk.. uitstel of aankijken als het niet acuut is. Maar als eenmaal helder is dat voor de hond beter is om in te slapen, dan wel graag binnen 1 of 2 dagen. En bij acuut eigenlijk binnen een uur (zoals bij Jol dus)