Een Hondenleven

Ik wandel vooral op tijden en plaatsen waar geen andere honden lopen.
Het gaat me meer om de bijbehorende mensen trouwens.

Het is niet dat ik mijn honden nooit bij andere honden laatmaar daar is een stadspark of een recreatieplas voor. Vooral in de jonge jaren kunnen ze daar heerlijk spelen en socialiseren maar dan merk je al snel weer de behoefte om met de leukste vriendjes ergens anders af te spreken.

De etiquette is dat je anderen niet tot last bent en als je de andere wandelaar niet kent nader je dan gewoon niet. Je laat je honden er niet naartoe. Je gaat zelf niet lopen slabekken. Je kiest je koers en tempo zo dat de ander zijn dingen kan blijven doen.
Dat is beleefd/etiquette en niets anders.

Waar je elkaar niet zonder gedoe kunt passeren hou je ze bij je. Als ik dat onaangelijnd wens te doen is dat mijn goed recht. Mijn honden zijn namelijk wel opgevoed. Ook als de jouwe dat niet is en wel komt buurten maar dan heb ik mijn honden dus niet aan de riem want dat is in hun nadeel.
Aanlijnen doe ik alleen als de andere hond ook aangelijnd is en dan alleen op mijn initiatief. Niet gaan lopen schreeuwen wat ik moet doen. Dan zijn we het land der etiquettes allang weer uit namelijk.

Maar goed, het valt allemaal meteen op zijn plaats zodra je niet meer met nederlandse stadsmensen te maken hebt.