Een Hondenleven

Ik wil meerdere honden klonen.

Dapper, een stafford/border terrier. Een klootzak met andere honden maar daar kan ik tegenwoordig wel mee leven. Maar wat een diep talent om te hechten met mensen. Hij had altijd iedereen om zijn vinger.
Superleuke hond om naar te kijken ook. Precies wat je van een borderterrier/staff verwacht maar dan met een heel gave leeuwenmanen. Een gespierde nek vol glanzend stekelhaar en ronde ogen waar je meteen iets bij voelde.

Mira wil ik ook klonen, gewoon dat ik dan nooit meer zander hoef. Dat is met afstand de liefste hond die ik ooit gehad heb of ooit gekend heb. Ze is alleen maar hechting en daar windt ze geen doekjes om. Een soort Jomanda maar dan zonder aanstellerij. Nou ja, andere aanstellerij dan.
Het lijkt me interessant om te zien of haar kloondochters dat ook zouden hebben. Haar moeder heeft het wel. Het is een bepaalde aangeboren neiging.
Mira is belachelijk sociaal met mensen omdat ik alleen woon en haar dus van jongs af aan al elke werkdag onder de mensen heb en dat zijn ook best bijzondere mensen vaak. Bijzonder als ik getikt.
Dat is natuurlijk niet erfelijk dus dat pakt een kloon ook niet mee.

En dan is er Eva. Met haar heb ik het moeilijk gehad. Het was een moeilijke hond. Ook weer heel lief maar ze was gewoon zo scherp als de tering.
Als er iets gebeurde dat ze niet leuk vond ging ze gewoon meteen bijten. Als hele jonge pup al. 10 hing met 10 weken al vol in de handen van een aaimevrouw bij de albert heijn. Bloeden hoor! Niet normaal.
Vroeger was dat echt "een valse hond". Nu is het een hond die gewoon doorgefokt is op agressie naar vreemde mensen. Dat is bij de belg en zeker de laekense niet erg zeldzaam.
Dat deel zou ik dan ook niet terug willen.
Maar het was ook een geweldige werkhond. Die leefde er voor om samen met je moeilijke dingen op te pakken en dat vind ik heel erg leuk.
Ik zou haar zo weer terug willen als ik er tijd voor zou hebben.