Een Hondenleven

Hei kwam toen hij 9 maanden was.
Hier op het forum vroeg de fokker naar een spoedopvang voor een pup die niet bij zijn kopers mocht blijven.
Ik had geen tijd en geen zin dus ik zei dat ik hem wel ging halen.

Meteen mijn hondje. Ik heb na een paar dagen al besloten dat ik hem zelf ging houden. Wat is er nou leuker dat een fris wit jong hondje?

En toen hebben we jarenlang samen geleefd. Seizoenen en situaties. Alles alles samen.
Je werd ouder en het heel hard door de branding zwemmen werd minder aantrekkelijk en de hele dag mee naar het werk werd veel voor je. Je had meer rust nodig en toen de pups kwamen was het duidelijk dat je het thuis ook te ingewikkeld vond.
Het was geen groot probleem maar je ging zo graag bij opa en oma logeren dat we dat een soort definitief hebben gemaakt. Ze waren allebei ontzettend dol op je.

Gisteren waren we bij de dierenarts en toen hebben we samen afscheid van je genomen. Er was weinig poespas aan. Oude hondjes die niet meer goed kunnen staan...zomaar op je billen vallen. Met kapotte nieren. Bijna blind. Moe.
Wat kun je anders doen?

Je was een wandelend succesverhaal. Dat is het niet. Geleefd als een koning. Waarom zou ik treuren?
Maar het breekt mijn hart dat ik je nooit meer zie.
Zoals je er ineens was, zo ineens ben je weg. Met je eigen muziek mee.

Dag lieve schat. Dag wandelend uitroepteken. Ga maar gauw. "Vrij."