Een Hondenleven

Heel herkenbaar.
Die riem, de voerbak, zijn geur en de ligplaats die leeg blijft. Terwijl ik dit typ worden mijn ogen vochtig.

Wees gerust verdrietig. Een stukje van je leven is weggevallen.

Ik denk aan je en stuur je in die gedachten troost.

Wat gaan dagen dan snel voorbij.
Heel veel sterkte morgen.

Brok in mijn keel.
Herinner me hoe ik in haar laatste dagen naar Sarah keek als ze zo diep sliep en dan ergens hoop had dat die adem zelf zou stoppen.

Ze willen bij je zijn tot ver voorbij het lichaam kan maar als het lichaam de wilskracht gaat overheersen moet er een moeilijke beslissing genomen worden.
Dan is het tijd dat je ze helpt de regenboogbrug te betreden.

Hij zal gemist worden.
Sterkte