Een Hondenleven

Nanna schreef: 30 okt 2021, 09:38 Ik heb werkelijk waar nog nooit een teef gehad die veranderde van castratie. Voor de operatie een blije speelse hond, daarna ook. Niet dik worden, geen sloomheid, helemaal niks.
Rozi is nu behoorlijk op leeftijd en nog steeds slank en vrolijk. Rennen door het bos, dokter!
De enige die veranderde maar alleen op vachtgebied was Simone. Die ontplofte.
Ze zijn wel allemaal gecastreerd na twee of drie loopsheden, wellicht dat dat scheelt.

Binnen mijn ras heb ik nog nooit een teef gezien die in positieve zin veranderde na castratie. Deze teef werd vorig jaar gecastreerd vanwege een BMO en ze is nu 10 jaar oud.


Dit is Kells, ze heeft een BMO gehad, is daarvoor behandeld en nog steeds intact. Volgende maand wordt ze 12.


Zoek de verschillen...

ik heb er altijd al afwijzend tegenover gestaan, want het is wel snijden in een gezond lichaam. Mijn eerste teef kwam uit een asiel en is tot op hoge leeftijd intact gebleven. Na haar tiende jaar kreeg zij mammatumoren en later een bmo. Aan beide is ze geopereerd en ze overleed toen ze ruim 16 jaar oud was.

Mijn tweede hond en eerste Ier was ook een teef en bleef intact tot aan haar dood. Zei overleed aan de gevolgen van epilepsie.

Mijn huidige setters zijn allemaal familie van elkaar. Kells haar moeder (Gina) heeft nog 5 jaar bij ons gewoond tot ze overleed. Daarvoor heeft zij drie nesten gehad, is nooit ziek geweest en intact gebleven. Kells heeft twee nesten gekregen. Het A-nest vlak voor ze vier jaar oud werd. Toen we een tweede wilden kreeg ze na de dekking een bmo en na lang wikken en wegen zijn we voor behandeling gegaan. De behandeling sloeg aan en 7 maanden later kreeg zij een tweede nest.

Dochter Aislinn en zoon Finbar zijn bij ons gebleven. Kells is bijna twaalf, Aislinn bijna acht en Fin wordt in februari vijf. Ze zijn alle drie intact en dat geeft weinig problemen. Nou ja, Fin heeft het een paar dagen per jaar moeilijk, maar daar valt mee te leven.