Een Hondenleven

Hier is het ook maatwerk. Clancy en Finbar worden ‘s ochtends en ‘s avonds uitgelaten door Fred en ik doe een kort poep- en piesrondje met Aislinn. Overdag loop ik twee lange rondes met de hele roedel en op vrije dagen gaan we vaak met ze naar het Lauwersmeer of naar Gieten.

Ik vind Maart juist erg helder in haar reacties. Het kan zijn dat sommige mensen het Vlaams niet goed begrijpen, maar dat is het probleem van de lezer. Esther had ook problemen met mijn schrijfsels, maar het hoe en wat is mij onduidelijk.

*Esther schreef: 20 dec 2025, 08:05

Maart schreef: 19 dec 2025, 19:49 Dat is niet wat ik geschreven heb, maar als jij dat wil lezen, mag dat natuurlijk. Maar je praat daarbij enkel jezelf een schuldgevoel aan.

Ik geloof dus wel in eigen invloeden. Ik werk er zelfs mee & studeer er nog dagelijks voor.
Ik creëer geen onsterfelijk ermee echter.

Gezondheid is meer dan enkel geluk hebben. Gewoon een feit. En toch sterf je alsnog op een gegeven moment. Kan door pech zijn. Kan ook door keuzes zijn.

Soms zijn er geen keuzes. Dus dat nog eens herhalen, je snapt het niet.
@Kells Dat jij niet zelf een keer wat typt.....echt.

???

Ik heb eigenlijk altijd wel moeite met het afscheid, maar ik kan het tegenwoordig relativeren. Mijn allereerste hond werd bijna 17 en zelf had ik nog de leeftijd dat ik helemaal nooit dacht aan de dood. Ik schrok er destijds van dat er toch een einde was en had er moeite mee. Die hond was er immers altijd al en had al een heel leven met mij samen gehad. De geboorte van mijn dochter, een scheiding en een verhuizing van Zeeuws Vlaanderen naar Friesland. Met het overlijden van Ginger had ik ook moeite. Vier jaar intensieve zorg en dan alsnog om 10 uur 's avonds de dierenarts moeten bellen voor de finalespuit voor een hond van net 8 jaar oud. Met het overlijden van Gina en Kells had ik vrede, ook al gingen daar weken waar in ik liep te janken aan vooraf. Het was goed zo.

Precies. Dank je @Maart, dat scheelt mij weer een hoop typewerk.

Een hondenleven is altijd te kort, maar toch wil je ze zo lang mogelijk bij je houden. Mijn eerste kruising uit een asiel werd echt oud (bijna 17) maar dat is iets wat niet zo vaak voor komt. Mijn eerste setter uit showlijnen werd helaas niet oud, ze overleed aan de gevolgen van primaire epilepsie. Na haar ontdekte ik de werklijnen en die hebben beduidend minder problemen met hun gezondheid. Op zich logisch want die moeten kunnen functioneren in het veld. Met Kells kwam ook het idee om zelf te gaan fokken en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Ik ben van mening dat een hond toch makkelijk minimaal de 12 moet kunnen halen zonder al te veel gebreken en mijn setters houden zich aan die afspraak. Gina werd probleemloos 14,5. Kells bijna 15 en was nog steeds in prima conditie tot een paar dagen voor haar overlijden. Aislinn is net 12 geworden en heeft nog nooit een dierenarts gezien, behalve voor entingen/titeren en Fin is bijna 9 en heeft alleen nog maar een keer ontstoken oren gehad. Zo zou dat eigenlijk altijd moeten zijn, al kan je niet alles voor zijn.