Een Hondenleven

Lothian schreef: 25 okt 2021, 07:35 Dank jullie wel Taro was er mentaal ook lekker moe van.

Is Taro niet klein genoeg om voor in het zadel mee te gaan voor een stuk?
Als je paardje dat toe laat natuurlijk.

Kruimel schreef: 26 okt 2021, 11:46

Lothian schreef: 26 okt 2021, 11:28

Kruimel schreef: 26 okt 2021, 10:47

Ik vanwege brakke gewrichten en fibromyalgie. Valt nog steeds niet mee.

Er komt ook nogal wat bij kijken, qua werk, energie, kracht. Paarden zijn niet een hobby erbij maar veel meer een levensstijl. En daarmee dus extra verdrietig als het niet meer gaat

Precies dat. Zelfs als ik nog wel af en toe zou kunnen rijden zou ik niet in een manege willen rijden. Zo'n sneu huurpaard is niks voor mij. Een paard in pension vind ik ook niet fijn, zelfs als ze weidegang hebben en niet alleen op stal staan. Het zelf verzorgen is de helft van de lol van het paard, voor mij dan. In een vaste kudde in een wei, met alle onderhoud en gedoe die daarbij komen kijken.

Juist!
Ik had 2 arabiertjes en 4 mini-shets en een Welsh pony aan huis. Heel veel werk maar ook heel veel plezier. Ook fibromyalgie, "gelukkig" pas nadien echt veel last van dus dat heeft me alvast met de paarden nooit echt heel erg belemmerd. Mits doseren (stal uitmesten en nu ook nog tuinieren met de wekker er bij) lukte het allemaal nog wel toen.

Die Welsh pony heb ik trouwens wel nog, vond ik te oud en versleten (artrose rechts achter) om weg te doen/geven... die is nu 30 en staat op de weide tussen de schapen (die nadien kwamen) de baas te wezen. En de vrienden die mee de schapen hebben helpen hem verzorgen. Ideaal zo.

Ik ben nu echt heel erg ongelooflijk jaloers!
Wat heerlijk!
Ik wou dat ik ook terug kon . Wegens zwaar allergisch astma ruim 10 jaar geleden mijn paardjes weg moeten doen en nooit meer gereden. Ik mis het nog steeds.