Ik begrijp je heel goed , zou het ook echt naar vinden als één van mijn kinderen ver weg zou gaan wonen. En natuurlijk gun je het ze wel en ben je blij voor ze maar dat kan naast je gevoel van verlies bestaan.Jackira schreef: 29 dec 2025, 19:25 Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.
Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.
Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.
Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggenHet voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.
En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.
Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.
En dan nog je vader verliezen ook , dat komt er dan ook nog eens bij. Ik hoop dat 2026 eem jaar voor je gaat worden met veel Zweedse bezoekjes en dat die je verdriet dan wat zullen weg nemen
