Een Hondenleven

Nanna schreef: ↑19 feb 2026, 10:44 Jawel. Maar nu is er geen enkele stok meer achter welke deur dan ook. Als veertig uur of meer wegvalt uit je leven is dat een beste hap hoor. En heb je opeens zeeën van tijd. Die je kunt invullen hoe je maar wilt en OP JE GEMAK.

Ja een goede balans tussen werk en privé is wel belangrijk, niet voor niets werken zoveel mensen parttime .

Denk dat het ook met het plezier wat je hebt in je werk en hoe zwaar het is te maken kan hebben.
Jan werkte geen veertig uur per week , had ook echt geen hekel aan zijn werk maar die nachten ( hij deed enkel nachtwerk zo was dat geregeld bij hun dag of nachtwerk geen wisselingen daarin ) braken hem wel op , zeker naarmate hij ouder werd.
Hij is er eerder uitgegaan en heeft dat echt nooit gemist ,die omschakeling steeds is toch best pittig.

Nanna schreef: ↑18 feb 2026, 11:39 Denk dat het genieten ligt in het feit dat je niets meer hoeft. Je kunt in je stinkende nest blijven liggen tot koffietijd, krantje lezen, wandeling met de honden, aankutten wat je maar wilt.
Geen tijdschema’s, geen vergaderingen, geen haast.
Ja, dat gaat niet als je 48 bent. Of je moet een enorme loterij winnen.

Maar genieten kun je toch tijdens je werkzame leven, je bent toch niet enkel met je baan bezig dat is toch maar een onderdeel van je leven niet je hele bestaan.

EchoMira schreef: ↑18 feb 2026, 11:14 Het idee dat je pas gaat genieten nadat je klaar bent met werken vind ik zo link.
Mijn zwager was 49 toen hij dood ging.
Niks wachten. Nu.

Mijn idee

Diana schreef: ↑17 feb 2026, 12:26

Tineke schreef: ↑17 feb 2026, 07:23 Ik ben 65 en ook blij mee , mijn moeder werd maar 42 en mijn vader 62.
Mijn motto is feest is feest en geweest is geweest.
En het is nu nog feest

Wat toevallig, mijn moeder overleed ook op haar 42ste en mijn vader werd ook maar iets ouder dan jouw vader.
Dat zorgt er misschien voor dat je ouder worden anders bekijkt, meer als mooi dat je het toch al zover hebt geschopt.

Nou inderdaad het had ook anders kunnen lopen heb je gezien
Mijn moeder heeft geen van haar kleinkinderen ooit meegemaakt terwijl ik denk dat ze een hele leuke oma zou zijn geweest.
Ik mag daar wel van genieten en doe dat dus ook.

Mijn vader stierf kort nadat hij in de vut ging na een leven van keihatd werken, dat heeft mij er weer toe gebracht mijn hart te volgen en te kiezen voor werk waar mijn hart ligt.
Wat weer mogelijk was door de erfenis van mijn vader.

Hun dood is het grootste verdriet in mijn leven maar ook waardoor het mijne enorm beïnvloed is maar waar ik een positieve wending naar mijn gevoel aan heb gegeven.

Ik ben 65 en ook blij mee , mijn moeder werd maar 42 en mijn vader 62.
Mijn motto is feest is feest en geweest is geweest.
En het is nu nog feest