Een Hondenleven

Weet ik hoor, of met een knipoog
Ik loop dit en ik zie anderen 50 kilometer rennen en dat nog blij doen ook en dan ben ik weer jaloers

Wat lief zeg, ik zal niet zeggen wat ik allemaal voor zelfkritiek had bij deze foto’s Maar we zijn blij en leuk vastgelegd dus ik wilde ze toch graag delen.

Wat een leuke reacties zeg, bedankt!
Ik ben natuurlijk ook heel erg trots op Meeko. Die heeft er ook zo’n lol in.

Hij trekt natuurlijk ook onderweg dus voor hem is het nog extra intensief. Ik geef hem na een langere afstand altijd een aantal supplementen die herstel bevorderen en hij gaat even een paar dagen niet mee met hardlopen in het tuig. Wandelen is juist heel fijn voor herstel.

Die jaloezie is helemaal niet nodig. En ik laat het echt niet zien omdat ik mezelf zo leuk vind Misschien wil je het zelf ook eens proberen Ik neem iedereen graag mee want dit wil je! Het is zo gezellig! En zoveel makkelijker om het lekker samen te doen. Het hoeft niet moeilijk te voelen om beter te worden.
Ik heb natuurlijk veel getraind om 25 kilometer te kunnen hardlopen en dat leuk en ontspannen te vinden.
Ik liep trouwens een stukje op met iemand die 21 kilometer liep met een brace om haar been. Je kunt veel meer dan je zelf denkt!
(Mits je gezond bent uiteraard.)

Ik zit nog steeds op een roze wolk.
Mijn uitzicht is dan zo:

De langste afstand met hond voor mij en daarmee ook de langste afstand voor Meeko.

25,3 kilometer om precies te zijn.
Met de vele hoogtemeters en de plotse temperatuurstijging was ik wat bezorgd of hij het wel zou redden. Tussendoor stop je natuurlijk om wat te drinken en even te checken hoe het gaat. Hij deed het fantastisch.
Op kilometer 24 kwamen we twee loslopende hondjes tegen waar hij nog mee wilde spelen. Het viel hem allemaal wel mee geloof ik

Het was genieten samen