Een Hondenleven

Nogmaals. Ik heb nergens iets over Esther haar. hond geschreven of er stiekem naar verwezen. Ik zet haar ook niet op haar plek.
Ik schrijf dat wat ze denkt, er niet staat. Ik kan er niets aan doen dat ze dat wil blijven denken.

Ik schrijf niet 20jaar op een hondenforum om van medemensen die ik verder niet ken, te denken dat ze hun honden de dood injagen. Laat staan dat ik dat zou schrijven (20 jaar geleden misschien wel ).


Het stond & staat er nog steeds niets.
Ik ben er helemaal niet voor uit een hoek gekomen, maar wordt er wel ingeduwd.

Ik hoop dat ze blijft, werkelijk. Zet me in de negeer. Ik wil gerust wederzijds negeren. Maar praat me niet aan dat ik schrijf dat ze haar hond heeft laten doodgaan. Dat schrijf & zeg ik tegen niemand die overloopt van liefde voor honden.

Ik heb helemaal nergens op haar gereageerd of verwezen naar haar, ik reageerde onder catndog.
Dus nergens trap ik iemand in de grond, verschuif tapijten, maak iemand uit voor dierenverwaarlozing of spreek ik heksenformules uit om honden te doden.

Dus er hoeft absoluut niets persoonlijks gemaakt worden. Er staat meerdere keren dat pech gewoon kan voorkomen.
Als je dat niet wil lezen, is dat verder… mijn pech en een ander zijn keuze zeker?

Edit: ik interpreteerde de laatste zin van bovenstaande post ook vast verkeerdelijk richting mij

Nee, ik ben geen heks, omdat jij me niet goed wil lezen, hoef je niet te verwijten.

Ik schrijf letterlijk niets van wat jij beweert dat ik wel schrijf. Dat ga je me niet aanpraten.
Hoef je niet voor weg en ook dat hoef je niet op mij af te schuiven als je dat wel wil doen.

Nee, jij snapt het duidelijk niet. Maar goed, wentel je maar in zelfmedelijden, daar kan ik niets mee.

Dat is niet wat ik geschreven heb, maar als jij dat wil lezen, mag dat natuurlijk. Maar je praat daarbij enkel jezelf een schuldgevoel aan.

Ik geloof dus wel in eigen invloeden. Ik werk er zelfs mee & studeer er nog dagelijks voor.
Ik creëer geen onsterfelijk ermee echter.

Gezondheid is meer dan enkel geluk hebben. Gewoon een feit. En toch sterf je alsnog op een gegeven moment. Kan door pech zijn. Kan ook door keuzes zijn.

Dat je het niet in de hand hebt, ben ik het niet mee eens, je hebt wel degelijk een invloed.

En ja, pech kan dan nog steeds gebeuren maar doen alsof leefomstandigheden geen invloed hebben, is niet waar.
Runar is mijn 2de hond die als laatste (een pak langer) bleef leven dan de nestgenoten.
2 is natuurlijk geen studie & kan zeker geluk zijn.

Ik vind het wel leuk om mijn honden lang te hebben. Oude honden vind ik ontzettend rustgevend, mooi, leuk, aardig, wijs,...
Dus ja, indien ze 25 zouden worden, laat maar komen!

Dit echter wel in een goede gezondheid natuurlijk, rekken doe ik absoluut niet en daar heb ik ook niets aan, ik ben geen thuisverpleegster (mss beter wel gedaan, dat verdient goed ).

Maar onlangs Runar met zijn bijna 15 heeft gewoon tot op de allerlaatste dag een fijn leven gehad. En dan ineens de kaars op. Een droom toch, voor mij hoeft dat helemaal niet aan 12 al op te zijn.
Piiri wordt er 11 en die raast nog door het leven, laat ze maar tot aan de 30 razen

Ik hoef helemaal ook geen 500 honden in mijn leven gehad te hebben, dus wat er is, mag gewoon oud worden. Ik doe er dan ook alles aan om dit te verwezenlijken. Ik wil zelf ook best oud worden. Als ik 100 kan worden in een goede gezondheid, dan word ik dat met veel plezier.
Maar verder nuchter genoeg om van niets of niemand plantjes te maken, dus wanneer het op is, is het ook klaar.