Een Hondenleven

Budkes schreef: 22 dec 2025, 10:57 @Rennendehond bij mijn grote zware honden die verder goed fit en vrolijk waren gaf ik op het laatste vaak anabolen steroïden om hun achterhand te ondersteunen. Helpt goed zolang ze nog voldoende bewegen, zou dat een optie zijn voor Manu?
Is één keer in de drie maand een spuitje van niks en ook niet duur.

Wuilus kreeg dat ook en liep prima door tot 14 terwijl ze op 10 spondylose kreeg en artrose.

Wat een raar topic en ik ben het eens met echomira. Het is belachelijk om bij elk akkefietje weg te lopen. Ik heb het zelf ook gedaan en het voelt gewoon nooit goed en is nooit terecht en nooit de oplossing.

Dus ik denk ook dat ik klaar ben met dan hef mijn account op en verwijder mijn berichten. Ik vind dat het verwijderen van berichten opgeheven moet worden als mogelijkheid want het verziekt het hele forum. Allerlei draadjes worden onleesbaar en je was er zelf bij toen je het gepost hebt. Plus je bent zolang je lid bent of was in staat geweest ze aan te passen als je ergens spijt van hebt. Dus waarom moeten mensen de gelegenheid krijgen zichzelf te verwijderen en vervolgens het forum deels onleesbaar maken uit gif. Want dat is het. Puur uit gif om een misverstand met 1 enkele persoon verziekt tientallen topics voor iedereen. Ik heb ondanks dat ik zelf dus wel eens weggerend ben op hoge poten nooit gevraagd om verwijdering van al mijn berichten om deze reden. De ruzie haal ik zelf wel weg als ik te ver ben gegaan.

Wat vinden jullie? Verwijder mijn account en haal alles weg uit het verleden of ga weg en haal zelf je berichten weg? Dat laatste kan toch ook?

En Guus is net Dapper. Die gaat niet oud worden. Die is nu super jeugdig nog, ziet er fantastisch uit en er komt een dag en dan is hij ineens terminaal. Dat is wat ik voel en denk. Guus gaat geen oud opaatje worden met een grijze snoet. Die krijgt een tumor, epilepsie of iets anders ergs en dan is het ineens klaar. Onverwacht en uit het niets. Net als Dapper. En dan breekt mijn hart want hij is geweldig. Maarja. Misschien vind ik het ook wel fijner als hij van alles naar niets gaat want hij is Bas niet. Bas kan oud zijn aan. Guus niet denk ik. Die is een kind. Bas is altijd wijs geweest. Guus zal nooit kunnen functioneren met gebreken. Bas had al een verbrijzelde heup, een nest gehad. Een lange tijd in een Spaans asiel gezeten. Dus Bas is in staat te dealen met de situatie zoals die komt. Guus is daar absoluut niet toe in staat en zal lijden of zich verzetten.

EchoMira schreef: 20 dec 2025, 11:17

Marc schreef: 20 dec 2025, 08:02Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Ik ben precies zo.
Cleo ging dood tijdens een gebitsbehandeling onder narcose. Het was allemaal veel erger dan we hadden verwacht en we hadden best veel verwacht. Het bot tussen neus en kaak was op twee plekken weg vanwege die eeuwige leishneus.
Als je daar tanden uit ging trekken...nou ja.

Ik moest meteen keihard janken. Ik was op het werk en heb echt staan brullen. Dat de bovenkant van je trui echt helemaal nat wordt, weet je wel?
Tuurlijk in eerste instantie vanwege het afscheid maar ook opluchting. Eindelijk, eindelijk van dat kruis van een zieke hond af. Wat een tocht was dat.
Ik vind het echt niet erg om er voor te zorgen maar natuurlijk heb je daar ook last van. En hoelang je er zoveel dagelijkse last van hebt bepaal je ook niet helemaal zelf. Dus als het dan klaar is ben ik er niet alleen maar rouwig om. Er is zeker ook een last die van je schouders valt en...ruimte voor iets nieuws

Ja echt heel herkenbaar. Ik zal enorm verdrietig zijn maar wel meer om de Bas die er was dan om wie ze nu is. En eigenlijk is ze al dood. Niet echt natuurlijk maar ik liep 8 uur met haar door de bergen van de Harz. Wij hebben weekenden met haar in Lauwersoog rondgestruind vogels kijken. Bas heeft dagelijks met mij anderhalf uur natuur beleefd. Ze ging mee naar Terschelling. Liet zich met elke hond combineren in huis, de auto, op vakantie. Alles. Ze kon alles. En ik was enorm trots op die kleine bikkel. Daar is niets meer van over. Toch gun ik haar en mezelf een oude dag. Zolang dat goed gaat.

Maar ik lijd echt enorm. Van haar flauwvallen. Haar gevoeligheid. Haar niets meer kunnen. Doet me verdriet. Elke morgen kijken of en waar er plas en poep ligt. Soms verlies ik even mijn geduld als ze druk doet. Want dan maak ik me zorgen over haar lichaam. Ik ben bang dat ze ineens heel pijnlijk dood gaat. En ik ben ook bang dat ik dan overal spijt van krijg. Dat ze niet eerder ingeslapen is. Dat ze soms te maken heeft met een baas die zijn geduld verliest. En zegt klaar! Naar je plaats. Dat terwijl ze al 23.5 uur op haar plaats ligt uit zichzelf.

De laatste tijd besef ik dat ik haar met rust moet laten. Al doet ze druk. Ik loop 10 keer per dag naar haar toe. Met wat lekkers. Aai haar. Ruim haar poep op zonder mokken en met liefde. Dweilen zonder emotie. Doen en niet zeiken. Ik hoop dat ik dit vol kan houden tot ze dood gaat. Dan hoef ik me niet schuldig te voelen. En ik hoop dat ze liefdevol en fijn dood gaat. Nu nog niet. Echt niet. Jij hebt haar gezien. Het gaat goed met haar en ze is blij. Maar ik wil wel dat ze nu tot het einde blij is.

9 januari is weer een erop of eronder moment want dan wordt ze onderzocht. Als ze ziek is laten we haar gaan. Anders niet. Ik ben er ook op voorbereid.

Bas is gewoon een heel intens lief hondje en dat is ze nog steeds. Altijd vrolijk. Altijd kranig en super sterk. Dat is best een gemis straks. Al is ze al weg. Tenminste deels.

Ik denk dat Bas nog wel gelukkig is. Ze kan veel niet meer maar ze wil het ook niet. Dus als wij de voordeur open doen wil ze niet mee. Ze geniet van de steeds kleinere wereld om haar heen en lijkt daar prima tevreden mee. Ouder worden betekent ook minder behoefte aan aktie en stimulatie denk ik. Maar wel een hele goede vraag want dat moment dat ze zelf niet meer gelukkig is gaat natuurlijk wel komen. Ze is doof maar niet blind gelukkig. Zou ze beide worden dan is het einde verhaal bv. Of als ze kanker krijgt of een ziek lichaam door de slechte nieren. Maar dat is allemaal nog niet zo. Ze is soms gewoon druk en super aktief. En soms slaapt ze de hele dag. Maar het lijkt haar zelf allemaal niet zo te deren.

We houden haar goed in de gaten. Elke 6 maanden een check. Nagels knippen etc. Tanden is een ding. Maar ze lijkt zelf geen last te hebben van haar slechte gebit. Tenminste geen pijn. Heeft ze wel gehad. Maar nu niet meer lijkt het.

Ik denk dat we allemaal praten vanuit onze eigen referenties en dat het daarom soms lastig is om elkaar te begrijpen. Ik heb een hond gehad die prima oud werd. Wuilus. Hartstikke fijn dat ze 14 is geworden en de dag dat ze niet meer op kon staan is ze ingeslapen. Thuis. Heel fijn allemaal en ik was dik tevreden.

Ik had ook Tom. Nog geen drie jaar. Zgn getest op mediterrane ziekten en dus heb ik hem te lang door laten modderen met de symptomen en daarna was hij bijna dood en dat moest dan nog een tweetal maanden duren. Spijt en pijnlijk en niet leuk. Maarja. Als je voorgelogen bent is het lastig voor mij om dat niet te geloven. Was het lastig voor mij. Want nu geloof ik geen enkele stichting meer en test ik de honden zelf na op alles.

Maar dan is er Bas. Stokoud. Vrolijk. Vies. Onzindelijk en niks meer mee aan te vangen. Wandelen kan niet. Optillen kan niet. Knuffelen kan niet meer op de bank en ze plast overal maar dat vindt ze zelf geen enkel probleem. Gelukkig zijn er plasmatjes. Ze is lief. Ze is blij en ze stinkt. Allemaal erg dubbel. Van mij hoeft dit niet. Het is iets teveel allemaal en een enorme handenbinder.

Zou ik haar inslapen dan is het voor mijn gemoedsrust en comfort. Dat is niet een heel prettige reden. Want Bas lijkt het allemaal prima te vinden.

In januari gaan we naar de dierenarts. Weer hartfilmpje, nierwaarden, nagels knippen en algehele check. Puur om te kijken of het nog kan zo. Want ze drinkt ook heel heel veel. Maar dat kunnen ook de pillen zijn.

Alles is een dilemma en voor mij best heel belastend. Dus zo oud worden is niet perse fijn. Ze rent, begroet bezoek. Gaat in de tuin. Heeft mandjes waar ze graag ligt, is nog steeds super super lief en aandoenlijk. Eet goed en graag. Maarja. Ik kan niet met haar naar de dierenarts dus dat moet Hans doen. Ik weet hoe extreem gestresst ze ervan raakt en hoe overstuur ze zal raken van naalden en gefriemel. Daar is ze te oud voor.

Ik zal heel dubbel reageren. Als ze ingeslapen moet worden zal ik Bas heel heel erg missen. Maar ergens ben ik dan ook opgelucht. Want ze zit in mijn hart maar ik voel alles met haar mee. Bang dat ze omvalt en gaat gillen. Lastig om haar alleen te laten. Opruimen van poep en plas als het naast de matjes gaat. Bas is echt een handenbinder nu. Emotionele handenbinder. Soms als ze smorgens heel diep slaapt denk ik is ze dood? En dan zou ik daar vrede mee hebben maar dan is ze niet dood en dan ben ik blij.

Lang verhaal maar wil ermee aangeven dat je eigen referentie je antwoorden hier kleurt. Ja super als je hond oud kan worden. Maar als je hond van staal is en niet kapot te krijgen is mentaal maar fysiek langzaam afbrokkelt wat ze dan ook nog eens prima doorstaat maakt alles wel heel lastig.

Wij lopen nu vast op de tanden. Bas heeft slechte tanden maar kan niet meer onder narcose door haar hart en slechte nieren. Daar heeft ze overigens zelf geen last van. Die nieren en dat hart. Want ik zie aan haar dat ze vol levenslust zit. En niet aan het lijden is. Toch is dat lastig. Want ze stinkt en ze moet van haar tanden wel last hebben. Binnenkort gaan we een hartfilmpje maken en de nieren testen. Dan kan het zijn dat we op hoop van zegen haar tanden laten trekken. Erop of eronder zeg maar. Want zonder tanden is haar kwaliteit van leven gewoon beter. En inslapen om de tanden vind ik zelf heel lastig.

Bas is veel te oud maar ook eigenlijk nog heel prima door de pillen. Zo oud hoeft van mij niet. Maar inslapen doe ik ook nog niet nu. Want dan zou ik me een beul voelen want ik kan geen echte reden bedenken behalve dat ze veel binnen plast. Daar hebben we plasmatjes voor wat prima werkt.

Ik vind het wel leuk als een hond er een stabiele langere periode is. Dus ik wil eigenlijk wel minstens 12 jaar dezelfde hond. Ik vind het kwa opvoeden ook een investering in een periode. Als Bas en Guus allebei alweer dood waren en ik inmiddels aan de tweede of derde ronde honden bezig was denk ik dat ik ze ook als veel tijdelijker zou behandelen. Oh die hond vind ik minder leuk dus laat maar. Ik wandel er nog mee en over een jaar of twee is hij toch dood. Zo intens samenleving met zo weinig tijd hoef ik niet. Dan neem ik wel hamsters.