Een Hondenleven

O nee, die rooie langhaar van me beet ook nooit zomaar op niks af. je moest er af blijven, dat was alles.
Bezoek werd gewoon getolereerd en je mocht haar zelfs aaien als je een poos binnen was. Maar zomaar er naar graaien leverde je bebloede klauwen op.

Zelfde teckel, fast forward veertien jaar. Ouwe bes.
Ze was altijd dol op autorijden (en op motorrijden, zat ze voor in de tanktas). Maar de auto’s had ze niet meer helemaal helder dus toen bezoek van de achterburen een auto daar hadden staan met de deur open hupte ze er in met een kop van hij kan Jan.
Bezoek lachen en wilden haar er weer uittillen. Ik gillen van NNNEEEEEJ! Daar was Aleppo bij verbleekt..

Zelfde teckel. Had ik al toen ik meneer Nanna leerde kennen, diep in de vorige eeuw.
Samenwonen, teckel mee.
Prima.
Maar toen lag ik met griep op de bank en hij zou haar wel even uitlaten. Dus van je gatiemee. Een hautaine blik was zijn deel en ze maakte aanstalten terug naar mij te lopen. En toen maakte hij de fout haar tegen te houden. KLATS.

Ik zal NOOIT ongevraagd een Teckel of een Pekinees aaien.

Een nachthoofd in een psychiatrische inrichting dacht dat te doen bij mijn teckel die in het kantoor op een stoel lag, met mijn vest. Ik zeg niet doen want ze bijt. Maar ‘alle honden waren dól op haar’. Nou, mijn teckel dus niet. Die had dr vol bij de neus. Bloeden, dokter. En ze was er net aan geopereerd.
Die aait nooit meer ongevraagd een teckel.

ranetje schreef: 15 aug 2024, 16:13
Op grond waarvan vindt die teckel dat de dames van hem zijn?

Waarschijnlijk omdat hij een teckel is en daarmee hoger op de sociale ladder staat. Plus dat alle teckels van zichzelf vinden dat ze onweerstaanbaar zijn

Werklijn Labrador genaamd Erik vermaakte zich prima met mijn meiden. Leuke hond, heel beschaafd. Niet zo’n debiele bulldozer.
Maar ja, toen kwam teckelreu. En die acht mijn Puli’s de zijne dus Erik werd te verstaan gegeven dat ie kon opdonderen. Wat ie ook braaf deed, hahaha.