Een Hondenleven

Nee ze wilden geen pup toch. Een volwassen herplaatser. Die zijn er wel hoor. Voor zolang het duurt.
Ik kwam vanmiddag nog een zwart Mopsenteefje tegen, ene Tanja. Negen jaar oud en die tong sleepte zowat over de grond. Ze was veel te dik en had ongelukkige achterpootjes. Maar wel een schatje.
Maar goed, dan kijk ik eens naar sprintende Rozi van 14 en dan denk ik nee dankjewel geef mij dit maar.
Maar de volgende wil wel die rolmops. Ze worden nu alvast niet meer voor je gefokt. Maar goed ook.

“ het fokken van mopshonden met extreem korte snuiten is in Nederland verboden sinds 2019 vanwege ernstige gezondheidsproblemen (ademhaling), met strenge criteria (minimaal 1/3 snuitlengte van de schedel) die de meeste mopshonden niet halen, waardoor het fokken nu in strijd is met de wet en er zelfs discussie is over een verbod op het houden ervan.”

Er zijn dus enkel nog oude platsnuitjes. Want ze mogen al zes jaar niet gefokt worden. Zo’n ouwetje gun ik nog wel een leuk plekkie als ie op de schopstoel zit. Ik zou echter bang zijn dat de reden van die schopstoel de astronomische bedragen zijn die je bij de dierenarts mag aftikken.
Dat zeggen ze natuurlijk niet. Nee, ‘Djayden is allergisch.’
Maar goed, heb je plek in je portemonnee en je hart dan zou ik zeggen ga ervoor.