Een Hondenleven

Inge O schreef: 21 sep 2022, 09:05 Ik denk dat dit - in zijn overdreven vorm - gewoon te maken heeft met aanleg, inderdaad. Ik heb hier met Plezantje iets dat er familie van is : zij is niet overgevoelig voor aanraking maar voor 'bedwongen worden', en daar viel voor haar in eerste instantie álles onder dat niet 'volledig vrij' was.
Met de jaren (en opvoeding op dat punt) is het beheersbaar geworden, maar ze blijft het allemaal vreselijk vinden. En dat het aangeboren is was me meteen vanaf dag 1 na de geboorte al duidelijk : optillen vond ze een ware aanslag op haar leven, op een manier die ik nooit eerder bij een pup had gezien. Ze viel voor mij om die reden meteen af om haar zelf aan te houden maar ja .

Lily is net zo. Het is een vrije geest, dus in die zin klopt het wel. Tuigje is hel, dus dat heb ik opgegeven. Opgetild is heel ongemakkelijk. Op schoot: bah! De dierenarts is drama als het gaat om nagels knippen, in de bek kijken etc. Een prik vindt ze dat weer niet zo erg, want dan wordt ze niet vastgegrepen. Niet dat ze bang is hoor, want ze neemt vervolgens gewoon snoep aan en is vrolijk. Ze wil gewoon NIET gedwongen worden. Ze vindt het wel heerlijk om gekriebeld en geaaid te worden, maar kom liever niet te dichtbij met je hoofd. Dan zet ze een ooit tegen je borst. Dat is dan de afstand die je moet houden. Vervolgens rolt ze zich wel gewoon op tegen je aan op de bank en un de winter slaapt ze tegen me aan onder de dekens.