Naar aanleiding van mijn topic over fokkers uitzoeken, waarin de nadelen van mijn raskeuze zeeeeeer uitvoerig werden besproken
vroeg ik mij af; wat is de slechtste eigenschap van jouw honden? Hoe ga je daar mee om, en wat kost je dat? Is het typisch voor het ras, of juist niet? Was je er op voorbereid?
Ik heb nu natuurlijk geen hond, maar de slechtste eigenschap van Oor was zonder twijfel haar reactiviteit. Ze reageerde op letterlijk alles dat spanning gaf; rolkoffers, voorbij vliegende skaters, fietsers, joggers, gillende kinderen, opvliegende vogels, dronken mensen, te druk spelende honden etc. Ze vloog er dan woest blaffend achterna of ging zich ermee bemoeien door mensen of honden 'tot rust te manen'. Ze ging er enorm van trekken aan de riem of zelfs rondjes tollen. En in situaties waarin ze zich bedreigd voelde (als ze niet weg kon in de bus bijvoorbeeld) durfde ze ook te sneppen. In de lucht, maar toch. Dat is wel erg typisch voor een herder natuurlijk, maar om te zeggen dat ik daar als groentje op voorbereid was, nee
Toen ik haar net had heb ik daar best mee geworsteld. Het generieke advies is vaak dat je je hond wel moe genoeg moet maken dus ik ging meer en meer met haar wandelen en eindeloos ballen gooien en later fietsen tot ze echt uitgeput was. En dat hielp allemaal helemaal niet. En dat ik midden in het centrum van de stad woonde vol prikkels en alle dingen die ze spannend vond, op zo'n drukke straat dat het ook vaak niet te ontwijken was, hielp ook niet mee. Toen ik verhuisde naar een rustige(re) woonwijk scheelde dat al echt een pak. Maar het belangrijkste was dat bij mij het kwartje viel dat je, om spanning te bestrijden, juist moest inzetten op rust en ontspanning. En mentale uitdaging ipv alleen fysiek. Dat was echt een omslagpunt voor ons allebei, en vanaf toen ging het veel beter. En nadat ik op HF over counter conditioning las, heb ik ook het najagen goed aan kunnen pakken. Ik deed het denk ik niet helemaal goed, maar het werkte toch, ik stopte er gewoon snoep in zodra ik een trigger spotte en daarmee was het afleren van najagen ineens kinderspel. Daarna hoefde ik alleen nog maar op te letten.
En opletten vond ik geen moeite. Ik kende haar inmiddels van a tot z, dus ik zag bij wijze van spreke al aan een trillende snorhaar wat ze van plan was, en dan kon ik haar heel simpel afleiden, bij me roepen of wat dan ook. Het werd een automatisme. En omdat Oor zo ontzettend goed luisterde, hoefde ik ook niet bang te zijn dat het mis ging, en kreeg ze juist heel veel vrijheid, en is dat reactieve bijna helemaal verdwenen. Dus wandelen met haar was altijd ontzettend ontspannen. Er waren nog wel wat situaties die ik vermeed (ruziënde honden), maar dat kostte me niks.
Alleen in het OV bleef het een dingetje. Omdat ze daar vaak in het nauw zat. Daar heb ik haar een muilkorf om gedaan, en maar goed ook. In een overvolle trein dreigde een conducteur bij een hobbel met zijn dikke aars bijna recht op haar kop te vallen, en zonder die muilkorf zou die man toch echt een hapje uit zijn kont hebben gehad
Maar buiten moet overal bij geblaft worden. Spelen, ontmoetingen met andere honden of gewoon om toch.
Soms krijg ik er zelfs koppijn van. Ik heb liever 5 andere slechte eigenschappen, dan een verder perfecte hond die keft
En yep, het zal wellicht prima de kop in te drukken zijn. Maar zolang het alleen bij blij geblaf blijft zit het mij eigenlijk wel gescheten.
Maar buiten moet overal bij geblaft worden. Spelen, ontmoetingen met andere honden of gewoon om toch.
Soms krijg ik er zelfs koppijn van. Ik heb liever 5 andere slechte eigenschappen, dan een verder perfecte hond die keft 
En dat is voor dat ras natuurlijk wel vrij typisch. Hoewel onze eerste keeshond letterlijk nooit heeft geblaft in zijn hele leven 
Daar zal een andere eigenaar flink zijn best op hebben gedaan voordat wij hem kregen ofzo. Godzijdank voor ons 