Een Hondenleven

In mijn vorige wijk woonde vlakbij een oud fragiel vrouwtje met een boze Rottweilerteef. Dalí en die hond haatten elkaar. Het was ook wel schrikken toen op een gegeven moment de riem losschoot en de hond de straat overvloog om te ruziën. Het lullige was alleen dat het Dalí was die losschoot, omdat ik kennelijk ongediagnosticeerde polio in mijn klauwen heb

Dalí gaf een kwade blaf en racete toen geschrokken weer terug op mijn boze gebrul. Dat lieve mens was vooral geschrokken omdat hij zomaar over straat rende en er auto's waren. Ik geloof dat ze sowieso niet dacht dat honden konden vechten. Ze stak vaak speciaal de straat over om me tegemoet te komen met die uitvallende teef

Ik kan Dalí overigens met het grootste gemak houden, zelfs wanneer ik ook nog Lucca en Taro aan de lijn heb en 5 meter voor ons een ree wegschiet, maar op wazige momenten heb ik mijn hand kennelijk niet altijd goed dicht en toen stond ik geloof ik een drol op te ruimen met mijn rug naar haar toe alle drie mijn honden weten al dat ze stil moeten staan en wachten wanneer het handvat van de flex weer eens hun kant op komt suizen.