Een Hondenleven

Dalí had ooit een degloving (huid van zijn teen afgestroopt) en toen heb ik zijn verband zelf moeten verwisselen. Heb toen geleerd hoe je een hond kan fixeren. Eerst had ik nog een tweede persoon nodig maar later lukte het me ook alleen. En die techniek gebruikte ik in het begin bij Lucca.

Ik liet Lucca plat op haar zij liggen en ging met mijn billen tegen haar ruggengraat zitten. Benen over haar romp heen. Als je dan de onderste poten (voor- en achterpoot) licht optilt kan een hond zich niet afzetten om overeind te komen. Die werden eerst geknipt, en dan de andere kant.

Doordat ik maar hele kleine stukjes deed, en dan elke week, deed het geen pijn, werden de nagels steeds korter, en leerde ze dat dit intens was maar wel een snoepjesregen opleverde.

Tegenwoordig blijft ze gewoon staan (dat vind ik ook het fijnst, ik bekijk van onderen tot waar het leven zit in haar dikke zwarte nagels) of liggen in haar mand en krijgt ze voor elke poot 1-2 snackjes.

Taro wil ook zijn kop erbij houden maar dat vind ik niks dus dat hoofd gaat onder mijn oksel

Ik zie dat veel op internet. Velletje schuurpapier met een koekje eronder, hond schuift dat weg met z'n poot, en wanneer de hond dat doorheeft spijker je het schuurpapier vast op een plank en beloon je uit de hand voor krabben.

Toen ik de honden nog in het dorp uitliet hoefde ik nooit te knippen, maar hier op de zandgrond krijgt Lucca echt lange nagels. En die van Taro groeien inderdaad bijna recht vooruit.

Mijn honden vonden het eng en heftig en ik vond dat zielig tot ik besloot dat het gewoon echt moest gebeuren. Dus ik ben het simpelweg gaan doen. Na elke nagel een koekje en heel veel prijzende woorden, en ik knip liever wekelijks te weinig dan 1x te veel, maar je mag niet weg tot het klaar is. Inmiddels komt Taro ervoor aangerend en Lucca ondergaat het gelaten maar vindt het niet meer eng.

Ik heb ook een dremel maar dat vond Lucca niet veel beter.