Een Hondenleven

Als het aan Dívka zou liggen zouden we alleen maar 's nachts wandelen, geen andere honden hebben of ontmoeten, nooit met het ov gaan etc, nooit meegaan naar de dierenwinkel/tuincentrum/stad etc en ze zou de hele dag overal op mogen tetteren.
Helaas voor haar was Mahdutje er al, wonen we midden in een woonwijk met genoeg honden om ons heen, moeten we soms toch echt met het ov reizen en mag ze niet overal op tetteren.
Dat vnl 's nachts wandelen doen we wel, maar meer omdat ik dan veel minder prikkels krijg dan overdag en dat wel lekker vind.
Maar we wandelen ook overdag.
En ze gaat ook gewoon mee naar de dierenwinkel/tuincentrum/stad etc, vaak wel op rustige tijden en ik hou rekening met haar, wanneer ik zie dat haar spreekwoordelijke emmertje vol raakt ronden we af en vertrekken weer.
Betekent dat ik met Dívka vaak binnen een half uur weer thuis ben of onderweg naar huis terwijl ik met Mahdutje gerust een aantal uur weg kan naar dit soort dingen.
En ja, ze gaat ook mee naar de braderie, in of naast de buggy en delen lopen we achter de kraampjes langs want rustiger, is een stukje van hooguit een kwartier, we pakken niet de hele braderie en we sluiten af met eat lekkers uitzoeken bij de dierenwinkel om vanaf daar rechtstreeks naar huis te gaan (2 minuten lopen) en eenmaal thuis dat lekkers te krijgen.
Ik ga niet naar concerten/festivals oid met haar, dat is veel te heftig, maar dat rondje braderie lukt prima.
Ze vindt het spannend, ze is doodop als we weer thuis zijn en heeft daarna even een dag nodig om het te verwerken enzo maar ze weet ook dat ik erbij ben, dat ze zich daarnaast aan Mahdutje kan optrekken en dat ze er niet dood aan gaat.

Mahdutje is ook echt supermakkelijk wat dat betreft.
Hij kan best lastig zijn als je hem te streng aanpakt, dan klapt hij dicht zegmaar en krijg je niets meer gedaan van hem op dat moment.
Maar als je hem uit de situatie haalt, een koekje toestopt of ff heel vrolijk en/of lief doet en vervolgens dezelfde situatie weer benaderd met een beetje geduld en creativiteit dan krijg je het vaak wel gedaan.

Met borstelen was hij echt een ramp, bijten, tegenstribbelen etc.
Maar hij zat in de vachtwissel en als je maar naar hem keek vielen de vilten erin.
Opgelost door hem kortpittig te laten trimmen (scheerkop 5 geloof ik) en wat vaker naar de trimsalon te gaan, daarnaast het kammen opnieuw aanwennen en toen hij doorhad dat ik schrok wanneer hij in mijn handen hapte en door mijn onzekerheid steeds meer groeide in dat gedrag heb ik er een snuitje om gehangen.
Hij heeft bijna letterlijk staan schuimbekken van woede toen maar doordat hij niet meer kon bijten durfde ik meer door te zetten en werd ik zelfzekerder in mijn handelen.
Snuitje heeft er hooguit 5x om gezeten trouwens, toen was zijn gedrag doorbroken.
Tegenwoordig staat hij los op de tafel, er liggen een paar antislipmatjes zodat hij steviger kan staan en er staat een pot met koekjes bij.
Muziekje erbij, rustig aan doen en vaak vertellen hoe knap/lief/braaf hij is, regelmatig een korte pauze inlassen en uiteraard hier en daar een koekje toestoppen.
En erna krijgt hij iets groter lekkers.
Hij vindt het kammen nog steeds Heel Erg Stom maar het lekkers en de vele lieve woordjes (en kusjes/aaitjes) verzachten het leed aanzienlijk.
Ik dreig als hij niet wenst mee te werken wel dat ik hem gewoon laat kaalscheren en dat hij dan zijn 'jammetjes' aan moet in de zomer en ingesmeerd moet met zonnebrandcrème etc.

Als er vuurwerk wordt afgestoken lopen we in principe ook gewoon verder, hooguit dat we even een stukje omlopen als het heel dichtbij is.
Maar de keer dat Dívka een combinatie deed van freeze and faint (omdat er ineens om ons heen heel veel vuurwerk dichtbij was) heb ik haar opgetild en ben zo snel mogelijk naar binnen gelopen met haar terwijl mijn gezelschap Mahdu overnam en op rustig tempo achter ons aan wandelde.
Dat was gewoon veel te veel en de meeste stabiele honden zonder vuurwerkangst zouden daar moeite mee hebben gehad.
Nou schrokken Mahdutje en Oz ook wel ff maar die herstelden gelijk weer en stapten stoer door, waardoor ik me ook ff volledig met Dívka kon bezighouden.

Ik heb Dívka in de aanloop naar de jaarwisseling 's avonds laat gewoon loslopen in de wijk, ze zoekt mij op als ze ergens bang van is.
Met de laatste dagen niet trouwens, dan wordt er al zo idioot veel geknald en vaak ook erg dichtbij, maar dan gaan we op oudjaarsdag heel vroeg wandelen, ruim voor het geknal begint om de wandeling te eindigen bij de oliebollenkraam waar naast de oliebollen, appelbollen etc voor ons ook een paar oliebollen zonder krenten gehaald worden voor de honden.
En omdat ik om middernacht oliebollen, stokbrood, kaas, worst etc sta uit te delen is de vuurwerkellende een stuk minder erg vindt Dívka.

De buggy is dicht, dat scheelt al heel veel.
Bij een open buggy gaan ze idd graaien enzo, maar dat vormt geen probleem, vindt ze ietwat spannend maar ook erg gezellig.

Dit is hetzelfde model als mijn buggy, op de foto dichtgeritst:

Aan de achterzijde kan hij ook opengeritst trouwens, maar ze springt op commando meestal aan de voorkant in- en uit de buggy, voelt ze zich prettiger bij dan optillen.

Ik doe dat met Dívka wel.
Niet vaak, niet ver over die grens en gecontroleerd.
Maar ze moet soms even zien dat je niet doodgaat als je iets wel doet wat ze eng vindt.
Zo was ze hysterisch in het ov en werd dat vervolgens als de pest gemeden door de vorige eigenaar want 'ze is zooo zielig want ze komt van een slechte fokker' terwijl Dívka alleen maar verder bevestigd werd in dat veel dingen ontzettend eng zijn en je er zo ongeveer dood aan gaat.
Maar ik heb geen auto en ben voor bijvoorbeeld familiebezoek of dierenartsbezoekjes 90% vd tijd afhankelijk vh ov, dus daar zijn we aan gaan werken.
Eerst korte stukjes, letterlijk instappen en 1-2 haltes verder er weer uit en dat uitbreiden.
Maar ook door heel duidelijk te zijn:
Iets spannend vinden mag, hysterisch doen niet.
Vooral ook omdat ze zich in de hysterie steeds verder opnaaide, gewoon een soort van onbereikbaar werd en niets meer opnam.
Sinds ik mijn hondenbuggy heb en de honden daarin steek en de kap dichtrits gaat het nog beter, ze kan me zien, maar is toch afgesloten voor de omgeving en dat afgesloten zijn ervaart zij als veilig.
Soort rijdende bench zegmaar.

Andere honden die we met uitlaten etc tegenkwamen hebben we op zijn beurt wel zoveel mogelijk vermeden in het begin.
Eerst vertrouwen opgebouwd dat ik inschat of de andere hond oké is en dat zij er niets mee hoeft.
Maar dat was ook vnl omdat ze al compleet hysterisch werd als ze een hond op 50+ meter zag lopen en die hond vervolgens (zeer terecht!) duidelijk wilde maken dat ze gofferdegoffer eens normaal moest doen wat haar angst alleen maar vergrootte.
Dus die spiraal moest doorbroken worden en daarvoor moest eerst een tijdje afstand genomen worden.
Maar bij mijn ouders werd ze gewoon in de roedel gegooid, dat zijn/waren zeer betrouwbare honden die haar haar gang laten/lieten gaan tot op bepaalde hoogte.