Een Hondenleven

Anyway, de situatie met Mahdutje heeft me geleerd veel meer op mezelf te vertrouwen.
En dat wanneer ik geen goed gevoel heb over een trainer/hondenschool/oppas of wat dan ook, diegene eruit te wippen.
En wanneer ik nu ergens over twijfel of gewoon even wil sparren dan bel ik mijn moeder, die is de nuchterheid zelve en weet me altijd gerust te stellen of me erop te wijzen dat ik weer eens loop te panieken om verrekt weinig wanneer dat nodig is.

Toen ik Mahdutje net had liep het allemaal nog niet zo lekker qua opvoeding en omgang.
Logisch, hij was een verschrikkelijke überpuber en omdat hij mijn eerste echt eigen hond was was ik nogal onzeker of ik het wel goed deed.
Ik was toen bevriend met iemand die me hielp, of nou ja, Mahdutje gewoon mishandelde en vies gebruik maakte van mijn onzekerheid bleek later.
Deze persoon hing de methode van Cesar Millan aan, maar bleef zich daar ook op blind staren.
Mahdutje is een Shih Tzu, die hebben een hoog gedragen krulstaart, ze is wanneer hij daar was de hele tijd verbaal en soms ook fysiek gaan corrigeren net zolang tot de staart laag gedragen werd, want een hoge staart is dominantie.

Het viel me op dat hij liep te hoesten, dat werd afgeschoven op dat ik een zieke hond gekocht zou hebben.
Nou ja, ik zijn halsband omgewisseld voor een tuig om de keel te ontzien en dat ook aangegeven.
Deed ze vervolgens de flexlijn als een sliplijn om zijn nek en bij elke aarzeling of neiging opzij te stappen oid kreeg hij een enorme ruk eraan.
En ik maar raar kijken dat het hoesten bleef.

En zo nog wat dingetjes.
Tot ik daar huilend op de bank zat, zij me helemaal troosten enzo en zodra ik een beetje herstelde ze verbaal op mij in liep te hakken dat ik mijn hond liep te verkloten etc tot ik compleet over de zeik was en me dan weer helemaal troosten enzo.
Toen ik die avond thuis kwam begonnen er al dingen te klikken van 'dit is niet oké' en toen ik afstand nam van diegene en Mahdutje binnen een week bijna gestopt was met hoesten, zich niet meer klemzoop, niet meer constant opstandig was en vervolgens bij de eerstvolgende rit naar de toenmalige trimsalon (een straat bij diegene vandaan) echt compleet in paniek uitflipte wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt hem daar niet meer heen te brengen.

Nog steeds spijt dat ik zo lang op diegene ben blijven vertrouwen en het heeft echt een paar jaar geduurd voordat ik Mahdutje weer uit handen durfde te geven aan mensen die ik niet door en door ken.
Maar ik vermoed wel dat als Mahdutje een Akita of iets anders pittigers geweest was, hij haar behoorlijk te pakken had kunnen nemen en dan was hij wsl die valse kuthond geweest die haar het ziekenhuis in gebeten zou hebben 'zonder aanleiding'.