Een Hondenleven

Mijn moeder en stiefvader zijn 67 en 72 en hebben nadat Spike 2,5 jaar geleden overleed geen Staffordachtige meer in huis genomen.
Te sterk, te explosieve energie uitbarstingen en met het oog op hun leeftijden leek het ze verstandig om daar niet meer voor te kiezen.
Ze hadden al een Chihuahua (nu ±13 jaar) en een Bichon Frisé x Jack Russell (nu ruim 17 jaar), maar daar zijn een Podengo en een medium (?, ±40cm hoog) labradoodle bij gekomen.
Oh en voor de labradoodle heeft er nog een Mioritic shepherd mix gewoond, wederom groot en pittig maar heel anders dan een Staffordachtig type.
Deze is helaas na 9 maanden overleden aan ik dacht milttumoren.
Op de eigen gefokte Bichon mix na zijn het allemaal herplaatsers trouwens.

Ze staan in de toekomst zeker nog open voor weer een grote hond, zolang het past bij wat ze kunnen bieden en fysiek te handelen is.
Scheelt ook dat ze allebei nog fit en gezond zijn natuurlijk, maar ook met de wetenschap dat als er een wegvalt, de ander de honden van diegene opvangt en evt binnen de familie herplaatst.
Vallen ze allebei weg dan komen de kleintjes hierheen, de Podengo kan er ook nog wel bij maar de labradoodle ga ik herplaatsen, die gaat niet goed met Dívka.
Komt er nog bij dat ik 6 honden niet trek, 5 is al veel te veel, maar honden die oud zijn herplaatsen staat me tegen en hoogbejaarde Toobs is dement, die laat ik denk ik inslapen mocht die situatie zich voordoen.

Ik wou al zeggen...
Ik ken genoeg honden die keurig naar de baas luisteren maar vréselijk zijn wanneer ze door een ander worden uitgelaten.
Of andersom.

Mahdutje is daar ook een voorbeeld van, die moet regelmatig even uittesten waar hij mee wegkomt, zowel bij mij (af en toe) als standaard bij anderen.
Wordt hem meteen duidelijk gemaakt dat dat vooruit sleuren ongewenst is dan loopt hij nog voorop en pakt de hele lengte vd lijn, maar loopt niet te sleuren etc en kan dan ook relatief betrouwbaar loslopen.
Hoef je niet te proberen als je hem zijn gang laat gaan bij het sleuren, dan rent hij weg en komt gewoon niet bij het inchecken.

Mahdutje komt trouwens van een bejaard echtpaar, zij dik in de 70, hij begin 80 (toentertijd) en waar zij nog relatief gezond was was hij dat allang niet meer.
Hadden hun vorige hond met 14 jaar in laten slapen ivm kanker, kochten een pup bij dezelfde (brood)fokker en die moest precies hetzelfde kunnen en doen als de vorige hond deed, hij kreeg zelfs een naam die er behoorlijk op leek 'ter ere van de oude hond' (Jordy, de oude heette Joeri).
Mahdutje was alleen een stuk pittiger, zij waren mentaal een stuk minder flexibel en Mahdutje raakte wat gefrustreerd, reageerde dat af met happen en ondeugend zijn.
En toen was hij ineens vals, onhandelbaar en moest hij een blauwe spuit in zijn reet want een valse onhandelbare hond herplaats je niet.
Het net een week daarvoor opgestarte herplaatstraject duurde ze te lang wat voor hen bevestigde dat hij te moeilijk was en dus hét perfecte excuus om hem te laten inslapen.
Dus de dag dat ik te horen kreeg dat hij naar mij zou komen hebben ze hem daar weggehaald en in een gastgezin geplaatst, want een jonge gezonde hond van ruim 9 maanden die gewoon een beetje meer uitdaging en bijsturing nodig heeft hoeft helemaal niet ingeslapen te worden.

Ik heb na de eerste maanden van struikelen, elkaar leren kennen en mezelf wat overschatten en op mijn bek gaan een gouden hondje aan hem.
Hij had gewoon wat ruimte nodig om te clownen, nood aan lekker mogen aanrommelen in en om huis ipv de hele dag op zijn plaats stil zitten/liggen en dom kijken en met wat bijsturen en gewoon hond laten zijn tot op bepaalde hoogte bleek het absoluut geen vals en onhandelbaar monster maar gewoon een überpuber.

CatnDog schreef: 30 okt 2025, 16:20

Loraine schreef: 30 okt 2025, 16:16 Maar dat zorgen voor achtervang raad ik mensen die jonger dan zeg 70+ zijn ook aan, want je bent nou eenmaal niet onkwetsbaar en ongelukken zitten in kleine hoekjes.

Precies. Ook als je jonger bent, kan er zomaar iets gebeuren waardoor je (al dan niet tijdelijk) niet meer voor je hond kunt zorgen.

Exact dat gebeurde hier dus een half jaar geleden en wat heb ik me in mijn handen geknepen met mijn moeder die de honden meenam.
En wanneer ze mij opzocht in het ziekenhuis ook gelijk langs mijn huis reed om de post, cavia's en planten te verzorgen.
De eigenaar van Joep heeft na een week de verzorging vd cavia's en post overgenomen, zodat mijn moeder net wat relaxter naar mij toe kon komen.
En na thuiskomst kwamen mijn moeder en mijn huishoudelijke ondersteuning alsnog de cavia's, planten en post verzorgen zolang ik nog niet zelf daartoe in staat was en zijn de honden nog een tijdje opgevangen door moeders en stiefpaps.
En nadat Mahdutje weer thuis kwam en ik weer rustig aan ging opbouwen werd hij elke woensdag voor een grotere korte ronde meegenomen door de huishoudelijke ondersteuning zodat hij ook net wat meer zag dan onze straat en op een wat hoger tempo kon wandelen dan mijn slakkengangetje.

Als je zorgt dat je iemand hebt die de hond kan overnemen of (helpen met) herplaatsen mocht je wegvallen oid en je kijkt naar wat er past in je situatie dan ga je wat mij betreft je goddelijke gang maar.
Ongeacht hoe oud je bent.

Maar dat zorgen voor achtervang raad ik mensen die jonger dan zeg 70+ zijn ook aan, want je bent nou eenmaal niet onkwetsbaar en ongelukken zitten in kleine hoekjes.
Dusja, toen 8 jaar geleden Mahdutje zijn intrede deed heb ik (toen 33 jaar) gelijk gezorgd dat er wat mensen zijn waar hij heen kan als het nodig is.
En voor Dívka 5 jaar geleden hetzelfde.
Net zoals ik hetzelfde had geregeld voor de katten en heb geregeld voor de cavia's en vissen.
Sterker nog; ik heb een map liggen waar per huisdier een hoofdstuk in staat over hun medische geschiedenis, gebruiksaanwijzing en wat ermee te doen na mijn overlijden of permanent niet meer in staat zijn ze terug zelf te verzorgen.
En wat voor baasjes ze evt zoeken, maar ook dat mijn ex Mahdutje heel graag wil hebben mocht mijn eerste optie hem niet kunnen houden, inclusief haar telefoonnummer etc.