Een Hondenleven

Hier is het maatwerk op een andere manier:
Mahdutje gaat met de buggy mee op de lange wandelingen.
Zo kan Dívka haar kilometers lopen en Mahdutje gaat er onderweg regelmatig uit.
Hij mag het zelf aangeven, betekent dus dat ik soms meer dan een uur met een lege buggy loop en hij het laatste kwartier ofzo in de buggy zit.
Of dat hij een kwartier naast de buggy loopt en de rest vd wandeling in de buggy zit.
Joep loopt meestal het overgrote deel vd wandeling of de gehele wandeling naast de buggy als hij er ook is, maar als hij weer verlammingsverschijnselen heeft ofzo zit hij in de buggy en mag er tussendoor af en toe even uit om te ontlasten en te snuffelen.

Mahdutje heeft er een schurfthekel aan om alleen thuis te zijn, Joep kan niet alleen thuis zijn, ik loop dan ook niet lekker en Dívka heeft haar wandelingen nodig, dus op deze manier hebben we een fijne oplossing gevonden.
En wanneer we gaan fietsen gaat Mahdutje voorop in het krat mee, maar dat doen we alleen als Joep er niet is, want hij is iets te lang in het lijf om samen met Mahdutje voorop de fiets te passen en naast de fiets wil zijn eigenaar niet hebben ivm zijn rug.
Wordt hem ook niet qua tempo trouwens, dus dat doen we überhaupt niet.

Amber kreeg dat ook, en glucosamine-chondoïtrine(?).
Bij haar hielp het iets met de artrose enzo maar het grootste probleem bleek botkanker.
Daar kwamen we toen achter omdat ze op 3 poten liep nadat ze zich verstapte, niet opknapte ondanks pijnstillers enzo en we toen een rofo hebben laten maken waarop te zien was dat het bot ahw geëxplodeerd was.
Amputatie was nog een optie, maar omdat ze ook steeds benauwder werd zijn we er vanuit gegaan dat het al uitgezaaid was en is ze ingeslapen.

Ik zie Dívka zonder problemen stokoud worden.
Van Mahdutje heb ik heel lang het gevoel gehad dat hij niet ouder dan 8 ging worden, nog een paar weken te gaan en dan is hij 9.
Nog steeds het idee dat hij niet oud gaat worden, maar we zien wel wanneer het klaar is.
Er ligt bij de dierenarts een protocol klaar voor hem: geen grote en/of ingrijpende ingrepen en behandelingen meer.
Bultje weghalen, terug op de anti epileptica, eens een pijnstiller of een onderhoudsdosis, antibiotica etc is helemaal prima.
Herft het invloed op zijn rug, poten, luchtwegen dan is het klaar, dan mag hij afhankelijk van de situatie mss nog een paar dagen mee naar huis of we nemen direct afscheid.
Maar hij is een opperkneus met epilepsie voortvloeiend uit hersenletsel nao, korte kromme voorpoten, dubbele PL, rugklachten, voedselallergie, beschadigd strotje, brachycephaal.
Tegelijkertijd kunnen juist die gemankeerde types puur omdat ze te eigenwijs zijn stokoud worden.

Hier stond Toobs gewoon uren te loeien en huilen tot ik hem in mijn armen nam, was onrustig, wilde ook helemaal niets buiten zuipen, piesen en braaf een rondje meesjokken, ik moest hem ook echt in bescherming nemen tegen mijn veel jongere honden (8 jaar op dat moment, nu 9 en bijna 9).
Maar vreemde omgeving, 'papa' en 'mama' weg, andere routine en een koppie dat niet meer helemaal op orde is (want dement) werken natuurlijk niet mee.
Zijn maatje (inmiddels ook al 13 geloof ik) wilde ook niet zoveel want hij hangt ontzettend aan mijn stiefvader, maar was veel helderder, stond zijn mannetje wel enzo en ik werd zijn de facto 'mama' tot hij weer opgehaald werd.

Ik zie in Toobs (17,5 jaar) geen happy hondje meer, al een paar jaar niet.
Maar ik zie hem een paar keer per jaar een paar dagen en kijk er met veel meer afstand tegenaan dan mijn ouders, die hem letterlijk vanaf een paar uur oud hebben meegemaakt omdat hij bij mijn stiefbroers in bed is geboren.
Ik geef het wel voorzichtig aan, dat ik zie hoe hij de weg kwijt is, overal zijn poot tegen optilt omdat hij steeds vergeet dat hij al gedronken had, zich helemaal klem zuipt en daardoor gewoon ontzettend veel moet plassen.
Ik betwijfel ook of hij het niet aan zijn nieren heeft bijvoorbeeld en daardoor zo'n dorst heeft.
Mijn ouders willen er niet aan want hij is toch nog zo gelukkig en hij loopt nog prima een half uurtje mee, zolang hij geen verder ongemak aangeeft willen ze er ook niet mee naar de dierenarts voor bloedonderzoek ofzo.

Nu ben ik achtervang voor mijn ouders en mocht er wat gebeuren waardoor hun honden hier komen wonen dan is de eerste beslissing dat Toobs gaat hemelen.
Klinkt mss heel hard, maar zo'n oud besje die in januari een weekend in gezelschap van zijn vaste maatje bij mij al niet trok, gaat een herplaatsing naar alle waarschijnlijkheid al helemaal niet trekken.

We (het gezin waarin ik opgegroeid ben) zijn nu aan hond nummer 3 die de 14 ruim gepasseerd is.
Nummer 1 was Wanda, een ¾ pitbull ¼ mastino volgens haar registratie, zij werd 15 of 16 jaar en is ingeslapen na een hersenbloeding.
Nummer 2 was Bonnie een boomloze Jack Russell die 17 jaar en 5 maanden oud werd en neurologisch van het padje ging (soort epileptische aanvallen waarbij ze helemaal krom trok en in rondjes liep).
En nu Toobs, Bichon Frisé x JRT, zoon van Bonnie en hij wordt eind vd maand 17 jaar en 6 maanden.
Hij is wel duidelijk een hondje van de dag: hoort bijna niets, ziet bijna niets, is regelmatig de weg kwijt, vergeet dat hij heeft gedronken en zuipt zich daardoor klem om vervolgens in huis te plassen.

De rest overleed op verschillende leeftijden:
Bumper de Mioritic Shepherd mix werd ±6jaar (gaten in de milt/geknapte milttumoren)
Diesel de Amstaff werd 7 jaar (ziekte van Addison met daaruit voortvloeiende agressie problemen)
Diesel de Bichon Frisé x JRT werd 9 jaar (hartproblemen, stortte ineens dood neer)
Smokey the AmStaff werd 12 jaar (volledig uitgezaaide lymfeklierkanker)
Amber de Rottweiler werd 11 jaar (botkanker)
Spike de Poolse AmStaff x Pitbull werd 11 jaar (vermoedelijk geknapte tumoren waarbij neurologische problemen ontstonden)