Een Hondenleven

Hewi schreef: ↑28 mei 2026, 07:21 Ik denk niet dat iemand van ons haar ooit zal vergeten. Dat prachtige hoofd ♡♡ . Knufff

Dat is zo lief!

Tijd is gewoon een gek iets.
Ik krijg binnenkort een nieuwe kast ( dressoir ) en haar etensbak staat daar ook, ik twijfel of die hoek straks helemaal weggaat of niet. Ik wil haar etensbak misschien nog op de kast zetten met iets van een plantje erin ofzo ( is een lichtgroene emaille bak )

Een jaar verder...dat klinkt zo gek..vandaag een jaar geleden.
Ik mis mn prulleke. Het altijd samen zijn is niet meer altijd.
Ik bedacht me laatst pas dat er in de gang nog een streep op de muur zit, waar ze snachts graag lag..dat nu maar schoongemaakt..voelt toch rot. Ik probeer er dan nu maar tegenover te zetten dat het wel relaxter is met dit weer, ik stond dan normaal om 05:30 op om nog iig 1 lange koele wandeling te kunnen doen. Maar ik mis mn troela enorm, t blije ei

Dank. Het hoort er ook wel bij denk ik, dat je opzich best in een stijgende lijn zit langzaam en dan ineens..ploep 5 stappen terug. Komt ook wel weer

Vandaag mn verjaardag. Ik doe er echt niks aan maar mijn God wat mis ik mn blije appelbol.
een boswandeling alleen, voelt even extra rot

het had dit moeten zijn;

6 maanden alweer...6 maanden..gossamme.
Vorig weekend deed ik de gordijnen open en er ligt wat sneeuw, direct roep ik; oh Mo kijk dan!

Altijd vrolijke dame

Hier hangt dr tuig en riem ook gewoon nog waar die hoort, en dr lege etensbak, toch vindt ik dat ergens nog wel fijn

Vijf maanden alweer..ik besef me dat ik dat niet steeds hoef op te schrijven hier, maar ik vind dit topic nu soms even fijn om terug te lezen, al die steun hier, jullie zijn echt lief.
Het zakt allemaal wel wat meer nu, het verdriet is er nog maar meer af en toe een traan of een rotgevoel.
Wandelen zit "ineens" niet meer in mn systeem, daar baal ik wat van van mezelf want ik heb ineens veel excuses om niet de deur uit te gaan. Oh ik mis mn meissie zo.
Gisteren kwam ik iemand tegen die ik jaren geleden met haar hond tegenkwam, ze herkende me niet gelijk maar even later zei ze; ohhh die malamute toch? Ik werd soortvan trots..gek he..alsof ze er weer even is als iemand anders haar benoemd ofzo. Daarbij was het ook een wonder dat iemand malamute zegt want ik hoor al 14 jaar; oh een sledehond.Husky kennen mensen nog wel maar malamute kijken ze heel vragend..een watte?
Ik merk dat de gedacht van haar laatste jaar nu wel steeds iets meer plaats maakt voor onze mooie herinneringen, en dat ik een glimlach krijg ipv het wat verzanden in de rottige gevoelens.
Nogmaals dank aan jullie voor alle lieve woorden en steun.

3 maanden alweer zonder je Mo. Wat een gemis. Ik mis je knuffels met mn armen om je heen, mn voorhoofd op jouw voorhoofd, je oehwoehhh discussies, je mooie liedjes, je Fant die je op mn schoot legt, de vele lange wandelingen samen, samen wild spotten, de mooiste plekjes in het bos ontdekken, je neus tegen mn hand als je even contact zoekt, het 15 keer op een dag achter je aan dweilen nadat je gedronken had, het in slaap vallen met jou naast me en mn hand op je en met je rustige ademhaling in slaap vallen, je heerlijke droom/grom geluidjes. Het altijd warme onthaal als ik thuis kwam. Je haren verdwijnen langzaam in mn huis. Ik koester een vogelnestje waar jouw vacht in is verwerkt, zo kunstig, zo extra waardevol nu. Ik mis je ontzettend

Een maand alweer, tijd blijft een heel gek iets nu

Wat een goed idee van die takken.
Mo had niet veel met takken. Een paar tennisballen nog wel, die liggen ook in mn auto..die ze onderweg "wild"vond die moesten mee, eenmaal thuis was de lol er al af. Haar drie generaties Roze Fant en een octopus blijven zeker gekoesterd

Ik weet in mn hoofd bv al wel welke knuffels ik van haar wil houden en welke weg kunnen, en toch laat ik het nog even zo. Ik besef me ook dat ik vroeger toen mn vader overleed ik die ruimte niet had, alles moest in een grote container en emoties maar wegdrukken anders kun je niet handelen. Nu is de ruimte er wel voor, dus laat de tranen maar rollen, en snuif maar weer eens goed aan haar knuffels.
Ik vind wel troost bij Saar, die moet ik vaker even oppakken en tegen me aanhouden en al spinnend vind ze dat best

EchoMira schreef: ↑19 jun 2025, 21:26

Mo-yi schreef: ↑19 jun 2025, 21:17 Het is zo'n gek gevoel, dat je zelf heus wel weet dat ze niet ineens de hoek om komt sjezen of dr neus tegen je hand drukt..en toch..ik kreeg weer huilbuien..rende bijna naar huis, smeet de voordeur hard dicht, plofte op mn bank en janken hoor, ik riep nog; ik ga niet meer wandelen!

Het verdriet overspoelde je.
Goed zo.
Het is ook om te huilen en je bent dapper genoeg geweest om het toe te laten.

Maar voor nu even dat niet opzoeken dan maar en na de hitte weer gaan lopen.
Het blijft een onbeschrijfelijk iets, rouw..dat is het rouw is gewoon overweldigend, verdriet, boosheid alles tegelijk of soms 1 ding, met een pauze en dan komt er weer een bak.

Ja. En dan weer. En dan weer. En dan nog een keer.
Elke keer pak je zoveel als je aankan tot het allemaal verwerkt is. Op een bepaald moment pak je er andere dingen bij en uiteindelijk gaat het horen bij "de dingen die verdrietig zijn." en die heb je nodig om het leven op waarde te schatten.

De natuur doet je niets aan wat je niet aan kunt dus je kunt het. Maar niet in één keer.
Dit soort huilend op de bank vallen en schreeuwen tot je klaar bent is zó goed voor je dat ik eigenijk blij ben dat je dat gedaan hebt.
Je kunt het ook wegdrukken en doen alsof het er niet is maar ik heb er nog nooit iemand gelukiger van zien worden. En ook niet minder verdrietig. Laat staan groeien.
Het afscheid hoort erbij maar dat maakt het niet minder traumatisch. Het is een enorme mentale wond die moet genezen en dat doe je op deze manier.
Dus ik maak je een compliment. Je bent goed bezig.

Je had niet van haar kunnen houden zoals je van haar houdt zonder verwond te worden door het onvermijdelijk afscheid.
Dat voelt vreselijk kut en is heel moeilijk maar het alternatief is nergens van houden. Dat bestaat ook en dat wil je niet.

Dank je
Het doet sowieso goed de steun hier te lezen

HillieS schreef: ↑19 jun 2025, 18:06 Ik lees het nu net pas, heel veel sterkte!

En dit inderdaad had ik ook toen Jamie er niet meer was.

Nanna schreef: ↑28 mei 2025, 11:10 ...niks op willen ruimen omdat je je dan een judas voelt die alles uit wil wissen.

Ik had er zelf ook niet zo bij stil gestaan, en met stofzuigen overviel me het. Dweilen heb ik nog niet gedaan want dat voelt ook alsof je iets van haar uitwist. Ik weet dat het een beetje gek is eigenlijk, en onvermijdelijk want het is gewoon een uitstel van, maar voor nu doe ik het ook niet.
Er zitten laatste week best goede dagen tussen en ik dwing mezelf twee keer per dag een flinke wandeling te maken wat dan eigenlijk ook best lekker is. Maar laatst liep ik in het bos en was a op de terugweg, en ineens zag ik haar in gedachte voor me lopen, en de tranen kwamen. Wat ze heel regelmatig deed was tijdens het wandelen ineens stoppen en haar neus tegen mn hand duwen en dan draafde ze weer verder, dat vond ik altijd zo aandoenlijk, even contact zoeken. En op dat moment stak ik ook mn hand uit, en er kwam geen neus natuurlijk.
Het is zo'n gek gevoel, dat je zelf heus wel weet dat ze niet ineens de hoek om komt sjezen of dr neus tegen je hand drukt..en toch..ik kreeg weer huilbuien..rende bijna naar huis, smeet de voordeur hard dicht, plofte op mn bank en janken hoor, ik riep nog; ik ga niet meer wandelen!
Maar voor nu even dat niet opzoeken dan maar en na de hitte weer gaan lopen.
Het blijft een onbeschrijfelijk iets, rouw..dat is het rouw is gewoon overweldigend, verdriet, boosheid alles tegelijk of soms 1 ding, met een pauze en dan komt er weer een bak.

Ik zeg het nog even heel voorzichtig, maar vanmorgen kunnen wandelen zonder te janken, en ik heb kunnen/durven stofzuigen. Wel bewust het kleed wat snel-snel want ik wil niet alle haren weg nog.

En ook iedereen bedankt voor alle lieve meelevende reacties. Allemaal gelezen en nog niet alles op kunnen reageren, maar ontzettend veel dank, heel veel steun hier bij jullie dat verzacht veel

Mo is terug thuis, voor altijd.
Heel dubbel want dat stomme potje is gewoon heel raar en stom. Ook ergens een opluchting dat het wachten op nu voorbij is en gevoelsmatig is ze weer dicht bij me

Ik kan haar vanmiddag ophalen

Mo-yi
M'n lieve mozemuis, mn blije appelbol.
Onze eerste kennismaking weet ik nog goed, kleine pup met ondeugende blik, fel blauwe ogen keken me heel intens aan. Liefde op het eerste gezicht. We werden samen een geoliede machine, kilometervreters, natuurgenieters.
Een aantal jaren veel getraind met mantrailen, wat was je daar goed in en wat leerde ik veel. Je bent een harde werker en geniet meer van samen bezig zijn.
Wanneer ik mn donkere periodes had was jij daar, altijd. Jij was mn reden om mn bed uit te komen, met je neus onder mn kussen wroeten gaf je vriendelijk doch duidelijk aan dat ik eruit moest en dat we de natuur in gingen.
Jij was mn sociale lijntje. Jij wilde iedereen begroeten.
"Je dag begint pas goed met een Mo-yi groet" was jouw credo.
Zo stonden wildvreemden heel gezellig tegen je te doen, en zo had ik ook wat om te vertellen.
Als ik verdrietig was stond je naast me, een lik op mn wang, en je pogingen me op te vrolijken door je knuffel naar me te gooien, meestal naar mn hoofd, om dan kwispelend me aan te kijken.
Sjezen over akkers, als baywatch-babe door het water rennen, en elke dag een verse winterpeen wegknagen, je immense hoeveelheden vacht die je verloor waar we dan maar leuke woorden van gingen maken.
Je werd oud, het lopen kon niet meer ver en werd trager, je eten hoefde je steeds vaker niet meer en je werd fragiel, je lichaam was op. Ik hoop dat ik alle doemscenario's heb ontweken, en dat ik goed naar je geluisterd heb. Het moeilijkste moment was daar, en thuis in mn armen je mocht vasthouden tot je vertrokken was.
M'n lieve allerliefste mooie Mo, wat een intens verdriet, en wat een groot gat laat jij achter. Een gat wat nu alleen maar gevuld wordt met heel veel tranen, wat hopelijk overgaat naar mooie herinneringen, want wat heb jij mij ongelooflijk veel gegeven en wat ben ik je ontzettend dankbaar voor alles.
10-04 2011 -- 27-05 2025

EchoMira schreef: ↑03 jun 2025, 22:47 Ben je nog gaan wandelen vandaag?

Ik ben vanmorgen gaan wandelen. Ik ben naar een natuurgebied gegaan waar ik vroeger veel met Mo liep, de laatste jaren niet veel ben geweest dus niet al te vers zeg maar. Eerste kilometer ging best goed, daarna was alles vrij wazig van de tranen en zag ik haar weer voor me uit draven. Wat voelt dat kaal.

EchoMira schreef: ↑01 jun 2025, 19:44 Dingen leuk vinden is een ander hoofdstuk maar lopen is gezond. Juist als het allemaal zo kut is.
Vort.

ja je hebt gelijk, en ik WIL graag in bos lopen dus ik moet dat gofferdomme ook gewoon doen
punt
geen discussie

EchoMira schreef: ↑01 jun 2025, 19:05 Vind ik helemaal niet gek.
Mag ik vragen waarom je niet gewoon toch gaat wandelen?

Ik heb me de afgelopen maanden al wat "gedwongen"om te gaan lopen, heb toch een bos achter mn huis en ik miste de lekkere doorloop wandelingen. Beter alvast mezelf aansporen om gewoon te gaan. Maar het blijft aansporen tot, ik vind er alleen echt geen hol aan

CatnDog schreef: ↑01 jun 2025, 19:02

Mo-yi schreef: ↑01 jun 2025, 18:44

CatnDog schreef: ↑01 jun 2025, 17:22
Hier ook. Ik ben net één van mijn twee katten verloren en ik maak nog steeds automatisch eten voor twee.

Hoe reageert jouw poes op de afwezigheid van Mo-yi? Mijn enig overgebleven kat is gelukkig niet actief naar haar aan het zoeken, al staarde hij gisteren wel naar het (honden)kleedje waar ze ook vaak lag en ging hij op de stoel slapen waar hij haar de afgelopen tijd steeds opzocht. Maar klagend miauwen doet hij gelukkig niet. Ik vind de reactie van Xanu op het verlies van Xygan zo hartverscheurend.

Saar was nog niet heel erg lang samen met Mo. Mijn vorige kat Gijs was wel met haar opgegroeid, man wat konden die spelen al rollebollend over de grond, Gijs sprong wat af in haar nek en Mo rolde dan over de grond , schoof hem met dr maaipoten weg en hop daar kwam hij weer, wat een lol die twee.
Saar snuffelde wel aan Mo dr poten als ze lag te slapen, en bij geen reactie nog een keer en als Mo dr hoofd bewoog zei Saar; KKGGG om dan triomfantelijk weg te lopen.
Woensdag met Saar eten geven deed ze wel iets aparts. Ze was me duidelijk aan het maken dat het etenstijd was, rende vrolijk mee naar de keuken, wilde op het aanrecht al snel wat eten, en toen ik haar bakje naar haar eetplek bracht rende ze vrolijk mee. Alleen ze at niet, ze sprong van tafel af en ging midden op het kleed zitten wat om dr heen kijken, alsof ze iets mistte in het eet-ritueel. Daarna ging ze in Mo haar bak kijken en ik zweer je dat ze verbaasd keek..waarom is die nou leeg? Daarna ging ze wel weer eten, maar ik vond dat echt apart wel.

Mijn katten waren vanaf kitten al samen. Toen ze jong waren hebben ze wel met elkaar gespeeld, maar daarna niet meer. Ze zijn nooit heel erg klef met elkaar geweest, al zochten ze elkaar de laatste jaren wel steeds meer op.
Dat aan de poten snuffelen herken ik. Dat doet Kami ook altijd bij Zeno. En Zeno vindt dat heel stom en die kijkt dan moeilijk weg.
Die routines zitten er echt wel snel/diep ingesleten. Kami vindt het ook heel vreemd dat het andere bakje leeg blijft. Maar hij is ook wel een schrok-op en voergericht, dus hij is tijdens het eten toch vooral bezig met eten.
Wat me vandaag opvalt is dat hij heel erg diep slaapt. Dat is atypisch voor hem. Misschien heeft Saar dat ook? Dat het onbewust toch wel veel impact heeft. Het baart me ook wel zorgen, want hij is even oud. Ik wel hem niet ook kwijt.

ahh, blijft sneu als ze een maatje missen.
Saar heeft niet dat ze dieper slaapt. Ze komt vaak even melden en tegen me aan liggen en wil geaaid worden, dat was eerder ook wel zo maar en wel blij dat ze mij niet wat ontwijkt omdat ik bv verdrietig ben