Nu heb ik met hem weinig geduld op dat gebied en dat was maar goed ook. De nieuwe dierenarts nam het goed op.
Hij werd met spoed opgenomen en na een bloedtest en een echo waar eigenlijk niet veel op te zien was meteen door voor een kijkoperatie. Al snel belde de dierenarts, het werd met mijn toestemming een buikoperatie
En dan het lange wachten, de vorige keer hebben ze hem moeten reanimeren en was het heel lang kantje boord, was hij apathisch en hebben we zoveele llende gehad met lekkende hechtingen, ontstekingen, darmen die niet op gang kwamen en niet kunnen eten.
Hij heeft daarna nooit meer normaal kunnen eten, brokjes kwamen er weer uit, hij stond vacuüm en hoppa.
Maar goed, na een poos wachten en wachten, want dat duurt altijd lang belde de dierenarts weer, hij had allemaal verklevingen en er was een streng van verklevingen die om zijn darmen was gaan zitten en een deel af hadden gekneld.
Daarnaast waren zijn darmen echt knalrood ontstoken (hij had geen koorts) maar we waren nog op tijd. Ze heeft een zooi verklevingen weggehaald en hij moest nog even aan het infuus blijven voor vocht.
Inmiddels weer even verder en wat en verschil, hij is in 1 week 3!!!!! kilo aangekomen wat we er in geen weken aan kregen bij hem, hij eet en eet en eet, hij lijkt een stuk langer en de wond geneest goed. Hoe bizar!
Een tijd terug vond ik hem al zo raar naast mijn rolstoel lopen en heb toen een filmpje gemaakt en naar de dierenarts gegaan.
Die maakte een foto maar zijn heupen waren prima, maar ze zag wel een bultje in zijn buik. Dat was trouwens de laatste keer dat we daar geweest waren want Öetze, die echt nog nooit maar dan ook nooit gromt, bijt of doet beet de dierenarts bijna. Euh...
Ik begreep daar al niks van.
Hij wou daar ook al na het gebeuren eerst niet meer naar binnen, paniek, angst en volslagen de weg kwijt. Hij is de eerste keer ook niet zonder geestelijke dingen eruit gekomen maar goed. Ja we moesten maar oefenen, maar het werd alleen maar erger. De angst begon uiteindelijk al bij de parkeerplaats.
We zijn toen met het verhaal van het bultje naar Roden gegaan, maar daar konden ze niks vinden.
Achteraf voel ik me lullig, had ik maar doorgezet want dat had al een verkleving kunnen zijn. Hij liep immers nog steeds zo raar.
Aangezien hij daar zonder roesje op de echo kon en niemand beet was het besluit een andere dierenarts te zoeken trouwens snel genomen.
Gisteren weer opnieuw bloed prikken en de wond checken en dus de proef op de som. Hoe gaat hij naar binnen?
Hij was wel een beetje terughoudend, maar liep al snel kwispelend met een speeltje in zijn bek naar binnen. Bloed prikken hadden ze wel 3 mensen voor nodig, want iedereen kreeg het speeltje in haar gezicht gepropt, maar wat een wereld van verschil.
En nu? Hij kan gewoon een brokje eten! Gisteren een koekje gegeven en het zit erin.
Het was al stom dat ik in de vroege ochtend de maagpil moest geven want dat zou er normaal al ui9t komen maar niks hoor.
Waarschijnlijk waren die verklevingen al de veroorzaker van het eetprobleem, daarop terug denkende zou hij dat dus heel snel na de eerste operatie al moeten hebben gehad want we hebben hem nog een tijd in een Bailey's chair gehad.
De osteopaat had ons wel wat fasciale technieken geleerd kot na de eerste operatie, maar het vacuum staan bleef en het bijna niks kunnen eten ook.
We smeerden zijn maaltijden echt over 3 matten uit.
Nou ja, overdenkingen en overpeinzingen all over. En nu kan hij dus al een brokje en een koekje eten, al blijft het voor ons nu wel even omschakelen. Maar jeetje, hij weegt nu 29,3 kilo! (ipv 25/26) bizar!
