We bleven even zitten en we keken naar elkaar. Hij keek anders. Zijn normaal zo rustige blik stond nu vragend. Naar mij.
Ja, snotver. Mijn ogen prikten, want is dit wat ze bedoelen? Is dat deze blik?
Hij stond weer op en begon aan wat schelpen te snuffelen. Opnieuw keek hij naar me, of ik nog kwam. We sloften terug naar boven, naar de duinen en gingen op weg naar de auto. Want die hele wandeling vanuit huis redt hij niet meer.
Ik heb wakker gelegen, ik heb mensen in mijn omgeving gevraagd wat zij zouden doen. Ik zou het wel weten als het zo ver is. Toch?
‘s Ochtends word ik wakker en loop naar beneden. Daar ligt Manu zacht kwispelend naar me te kijken en hij staat op. Het gaat misschien minder soepel dan in zijn jonge jaren maar het ziet er nog makkelijk uit. Hij seint naar de voordeur en begint te joelen. We lopen de deur uit en in een langzaam tempo gaan we richting zijn favoriete pad. Na dat pad staat hij stil en begint in de riem te hangen. Hallo! Díe kant op! Groot rondje
Zijn blik staat weer op kalm en vastbesloten. Geen interesse in mijn inbreng. Gewoon, of ik even wil luisteren. Zoals altijd.
En nu zijn we sindsdien weer door aan het gaan. Op zijn Manu’s. Zonder onrustige, vragende blikken. Tenzij ik een frikandel naar binnen wil werken, dan wel.
Maar de realisatie dat hij echt oud is en zijn lijf niet altijd meer doet wat we zouden willen is er zeker. En daarom gingen we op de foto. Op onze lievelingsplek. Waar ik al met hem liep toen ik een twintiger was en nog geen idee had wat ik voor leven moest gaan leiden. En nu zitten we daar nog.
Ik ben er heel blij mee, onze zachte kant schemert erdoor.
