Een Hondenleven

Mo-yi schreef: 01 jun 2025, 19:40 ahh, blijft sneu als ze een maatje missen.
Saar heeft niet dat ze dieper slaapt. Ze komt vaak even melden en tegen me aan liggen en wil geaaid worden, dat was eerder ook wel zo maar en wel blij dat ze mij niet wat ontwijkt omdat ik bv verdrietig ben

O, gelukkig. Kami doet dat ook niet. Gisteren lag hij zelfs twee keer bij me op schoot (dat is voor zijn doen heel erg veel). Vanochtend heb ik hem ook bij me in bed genomen. M'n manneke-alleen. De tranen daar zit hij niet mee. Daar zit ik meer mee. Ik denk dan dat ik hem kwets, alsof zijn aanwezigheid niet genoeg is, maar zo denkt hij natuurlijk helemaal niet. Hij vindt het gewoon fijn om bij me te zijn en ik vindt het zo fijn dat hij nog bij me is.

Mo-yi schreef: 01 jun 2025, 19:47

EchoMira schreef: 01 jun 2025, 19:44 Dingen leuk vinden is een ander hoofdstuk maar lopen is gezond. Juist als het allemaal zo kut is.
Vort.

ja je hebt gelijk, en ik WIL graag in bos lopen dus ik moet dat gofferdomme ook gewoon doen
punt
geen discussie

Wat discussie? Je zit al drie dagen thuis.
Waarom zou je morgen niet gaan wandelen zoals je gewend bent? Juist om aan Mo te denken. Maar wel lopend.
Het lijkt vreselijk maar dat is het niet. Het is echt en het is passend.

Yakutians te koop. Er loopt hier in de buurt ook eentje. Hop!

Mo-yi schreef: 01 jun 2025, 19:47

EchoMira schreef: 01 jun 2025, 19:44 Dingen leuk vinden is een ander hoofdstuk maar lopen is gezond. Juist als het allemaal zo kut is.
Vort.

ja je hebt gelijk, en ik WIL graag in bos lopen dus ik moet dat gofferdomme ook gewoon doen
punt
geen discussie

Hup die wandelschoenen aan morgen
Flesje water mee. Je kan eindelijk weer es up tempo eind wandelen. Zakdoekjes mee. Janken ga je toch maar ga ♡

Ja ik zou ook gaan lopen. Lopen in een bos is het beste wat je kunt doen . Natuurlijk ben je nog verdrietig dat is normaal. Die routines slijten langzaam weg en maken plaats voor nieuwe. Dat duurt wel weken. Het gemis en verdriet word steeds minder en de dankbaarheid voor al die mooie jaren gaat dan de overhand nemen

Sterkte hoor

Kwam dit plaatje tegen.

Heel toepasselijk.

Ach je lieve Mo-yi Wat een gemis, heel veel sterkte toegewenst.

Sabientje schreef: 02 jun 2025, 18:03 Kwam dit plaatje tegen.

Heel toepasselijk.

Wat een lief plaatje Sabientje.

Asjeblieft

Ben je nog gaan wandelen vandaag?

EchoMira schreef: 03 jun 2025, 22:47 Ben je nog gaan wandelen vandaag?

Ik ben vanmorgen gaan wandelen. Ik ben naar een natuurgebied gegaan waar ik vroeger veel met Mo liep, de laatste jaren niet veel ben geweest dus niet al te vers zeg maar. Eerste kilometer ging best goed, daarna was alles vrij wazig van de tranen en zag ik haar weer voor me uit draven. Wat voelt dat kaal.

Zonder mijn honden zou ik ook niet gaan lopen denk ik en ik wandel heel graag, je moet jezelf weer uitvinden dan, maar leegte vult zich altijd weer op.. het kost alleen tijd.. Sterkte met het missen van

Mo-yi
M'n lieve mozemuis, mn blije appelbol.
Onze eerste kennismaking weet ik nog goed, kleine pup met ondeugende blik, fel blauwe ogen keken me heel intens aan. Liefde op het eerste gezicht. We werden samen een geoliede machine, kilometervreters, natuurgenieters.
Een aantal jaren veel getraind met mantrailen, wat was je daar goed in en wat leerde ik veel. Je bent een harde werker en geniet meer van samen bezig zijn.
Wanneer ik mn donkere periodes had was jij daar, altijd. Jij was mn reden om mn bed uit te komen, met je neus onder mn kussen wroeten gaf je vriendelijk doch duidelijk aan dat ik eruit moest en dat we de natuur in gingen.
Jij was mn sociale lijntje. Jij wilde iedereen begroeten.
"Je dag begint pas goed met een Mo-yi groet" was jouw credo.
Zo stonden wildvreemden heel gezellig tegen je te doen, en zo had ik ook wat om te vertellen.
Als ik verdrietig was stond je naast me, een lik op mn wang, en je pogingen me op te vrolijken door je knuffel naar me te gooien, meestal naar mn hoofd, om dan kwispelend me aan te kijken.
Sjezen over akkers, als baywatch-babe door het water rennen, en elke dag een verse winterpeen wegknagen, je immense hoeveelheden vacht die je verloor waar we dan maar leuke woorden van gingen maken.
Je werd oud, het lopen kon niet meer ver en werd trager, je eten hoefde je steeds vaker niet meer en je werd fragiel, je lichaam was op. Ik hoop dat ik alle doemscenario's heb ontweken, en dat ik goed naar je geluisterd heb. Het moeilijkste moment was daar, en thuis in mn armen je mocht vasthouden tot je vertrokken was.
M'n lieve allerliefste mooie Mo, wat een intens verdriet, en wat een groot gat laat jij achter. Een gat wat nu alleen maar gevuld wordt met heel veel tranen, wat hopelijk overgaat naar mooie herinneringen, want wat heb jij mij ongelooflijk veel gegeven en wat ben ik je ontzettend dankbaar voor alles.
10-04 2011 -- 27-05 2025

Wat mooi geschreven.

Mo-yi schreef: 04 jun 2025, 11:35 Ik hoop dat ik alle doemscenario's heb ontweken, en dat ik goed naar je geluisterd heb.

Dat heb je gedaan
Maar ook als je nergens spijt van hoeft te hebben en je alleen maar mooie herinneringen hebt, doet het gewoon heel veel pijn.

Wat prachtig geschreven, wat had je een fantastische band met Mo-yi.
Je mooie herinneringen aan haar zullen je altijd bijblijven.

Wat een liefde spreekt uit je woorden. Voor altijd bij je.

Wat mooi en liefdevol

Prachtig eerbetoon. Heb een brok in mijn keel. Wat een intense band had je met haar.

Wat mooi geschreven.

Ik lees deze post nu pas... Je lieve mooie bijzondere Mo... Wat een band hadden jullie! Nu is het nog zwaar kut, maar je hebt haar het best mogelijke einde gegeven, zonder lijdensweg.
Heel veel sterkte

Ik kan haar vanmiddag ophalen

Wat een mooi eerbetoon heb je geschreven.

Ik lees het ook nu pas en hoorde mezelf hardop 'nooo' zeggen, Mo-yi was een icoon (met die winterpeen!). Veel sterkte!

Mo-yi schreef: 05 jun 2025, 09:56 Ik kan haar vanmiddag ophalen

Dat is fijn. Ze hoort bij jou.