EchoMira schreef: 14 mar 2026, 20:14
Tineke schreef: 14 mar 2026, 19:59
Niet fysiek zijn hoeft natuurlijk niet te betekenen dat wangedrag geen consequenties heeft en dat honden stuurloos door het leven gaan.
Maar vanuit de hond gezien..wat is dan het eind der dingen?
Jouw onuitgesproken ontevredenheid? Wat
is dan de concrete consequentie?
Vanuit de hond gezien...wat is de echte grens?
Ik vind bij mensen niet eens dat er echt een grens is als je niet fysiek belet wordt iets te doen dus hoe moeten honden dat dan snappen?
Ik zie het voordeel van het weglaten van die informatie gewoon niet.
Niet dat het echt uitmaakt omdat ik denk dat zo goed als iedereen en jij ook wel degelijk aangeleerd heeft dat je het ze fysiek niet toestaat om je te negeren. Het is zeer waarschijnlijk eerder je eigen insteek dat je nooit corrigeert. Maar heb je het dan ook echt nooit gedaan? Dat geloof ik eigenlijk niet.
Nooit een keer een knie ervoor als een hond ongeoorloofd de deur uit loopt? Nooit een keer je hond terug zetten aan de halsband?
Honden opvoeden met alleen maar "ja" en "misschien" kan gewoon niet. Een "nee" met handen voeten heb je gewoon nodig en meer wordt er ook niet bedoeld.
Het eind der dingen is voor mijn honden een boze bazin die ze uitkaffert , wat ook een correctie is uiteraard.
De moeilijke momenten die ik heb gehad met de honden waarbij kadaverdisipline vereist was ging dat gewoon goed zonder fysiek te worden.
Aan Orson heeft weleens een beagle gehangen aan zijn enkels en hij mocht daar niet op reageren van mij , uiteraard greep ik zelf wel in bij dat bijtende loedertje.
Orson was een hond die het volste vertrouwen in je moest hebben, dan deed hij echt alles voor je.
En thuis was het de meest makkelijke hond ooit , alles kon je naar binnen slepen bij hem.
Een oude herderreu in opvang uit Spanje, probleemloos, een chihuahua teefje met pups , leg er maar naast geen enkel probleem.
Net als de andere honden hadden ze genoeg vertrouwen dat het goed was en gedroegen ze zich uitstekend naar deze tijdelijke gasten.
En onderling zochten ze dingen ook keurig uit zonder elkaar te slopen en waren ze een hecht roedel.
Daar was fysiek worden helemaal niet bij nodig.
Met Abra kwamen we ooit een hert tegen die op de hekken van het circuit was gestuit en geen kant meer opkon omdat wij ongewild de uitgang versperde.
Ik zag dat Abra wel een kans zag en ben toen zo boos geworden omdat ik dat echt vreselijk zou vinden als ze een hert zou pakken.
Ik deed mijn armen wijd en brulde dat ze het niet in haar hoofd moest halen nu niet direct te komen en ze koos eieren voor haar geld.
Dat was overigens ,als ze niet geluisterd had, voor mij een reden geweest om wel fysiek te corrigeren want dat zou ik echt zo erg gevonden hebben.
Roland zou ik niet fysiek willen corrigeren, er is geen aanleiding toe en ik denk echt dat het zijn vertrouwen zou schaden
Naar mijn idee kent hij fysieke correcties wel, zo vindt hij zijn riem aandoen altijd spannend ook al volgt er iets leuk op en gaat hij dolgraag mee.
Elsa is ook naar ons toe gegroeid en met wandelen, waar we eerst nog weleens even op haar moesten wachten , is ze nu steeds vaker in onze buurt en zeker als we richting auto gaan want dit is nu echt haar huis .
Aan de lijn is ze even kort lastig geweest en wilde ze uitvallen naar honden hier in de buurt die ze tegenkwam, en daar heb ik echt een fikse NEE op gebruld en doorlopen.
Ook weer omdat ik een schurfthekel heb aan uitvallers en wellicht ben je daar dan scherper op.
Nu loopt ze braaf mee en loert ze wat ontevreden naar de passant.
Ik ben echt wel van je hond onder controle zetten en houden wanneer dat nodig is want ik heb zelf ook een schurfthekel aan ongeleide projectielen die niet tot de orde te roepen zijn.
Weet nog goed hoe vervelend ik dat vond toen Abra ziek was en wij speciaal naar een aanlijngebied met haar gingen om rustig aan met haar te doen en we regelmatig werden belaagd door niet luisterende loslopende ongeleide projectielen. Echt irritant vond ik dat.
