Een Hondenleven

Mo-yi schreef: 19 jun 2025, 21:17 Wat ze heel regelmatig deed was tijdens het wandelen ineens stoppen en haar neus tegen mn hand duwen en dan draafde ze weer verder, dat vond ik altijd zo aandoenlijk, even contact zoeken.

Ach, wat lief

Hier hangt ook nog steeds een tak aan het plafond die van Pardouffe absoluut mee naar huis moest. Vier keer zo lang als zij. De meeste huisdieren hebben wel eens door natte verf gelopen, we hebben een aantal pootafdrukken op krukjes en de vloer staan. Ook de krabsporen in een deurpost zijn na al die jaren nog steeds dierbaar.

Een maand alweer, tijd blijft een heel gek iets nu

Een beetje laat, maar niet minder gemeend, Gecondoleerd met het grote verlies van Mo-yi.



Een maand al,weer, zoveel kleine momenten waarop je haar mist,

3 maanden alweer zonder je Mo. Wat een gemis. Ik mis je knuffels met mn armen om je heen, mn voorhoofd op jouw voorhoofd, je oehwoehhh discussies, je mooie liedjes, je Fant die je op mn schoot legt, de vele lange wandelingen samen, samen wild spotten, de mooiste plekjes in het bos ontdekken, je neus tegen mn hand als je even contact zoekt, het 15 keer op een dag achter je aan dweilen nadat je gedronken had, het in slaap vallen met jou naast me en mn hand op je en met je rustige ademhaling in slaap vallen, je heerlijke droom/grom geluidjes. Het altijd warme onthaal als ik thuis kwam. Je haren verdwijnen langzaam in mn huis. Ik koester een vogelnestje waar jouw vacht in is verwerkt, zo kunstig, zo extra waardevol nu. Ik mis je ontzettend

Wat een verdriet voor je.

Ik kom hier de laatste tijd bijna niet meer, en had dit dus helemaal gemist. Nog heel veel sterkte met het verlies

Vijf maanden alweer..ik besef me dat ik dat niet steeds hoef op te schrijven hier, maar ik vind dit topic nu soms even fijn om terug te lezen, al die steun hier, jullie zijn echt lief.
Het zakt allemaal wel wat meer nu, het verdriet is er nog maar meer af en toe een traan of een rotgevoel.
Wandelen zit "ineens" niet meer in mn systeem, daar baal ik wat van van mezelf want ik heb ineens veel excuses om niet de deur uit te gaan. Oh ik mis mn meissie zo.
Gisteren kwam ik iemand tegen die ik jaren geleden met haar hond tegenkwam, ze herkende me niet gelijk maar even later zei ze; ohhh die malamute toch? Ik werd soortvan trots..gek he..alsof ze er weer even is als iemand anders haar benoemd ofzo. Daarbij was het ook een wonder dat iemand malamute zegt want ik hoor al 14 jaar; oh een sledehond.Husky kennen mensen nog wel maar malamute kijken ze heel vragend..een watte?
Ik merk dat de gedacht van haar laatste jaar nu wel steeds iets meer plaats maakt voor onze mooie herinneringen, en dat ik een glimlach krijg ipv het wat verzanden in de rottige gevoelens.
Nogmaals dank aan jullie voor alle lieve woorden en steun.

Wil je geen hond meer?

sterkte met vooral de leegte denk ik, zal af en toe oorverdovend zijn..misschien ooit een andere 4 poter

Ik vind het absoluut niet gek dat het je goed doet als een willekeurige passant haar benoemt.
Ze was een mooi en belangrijk deel van je leven, en dat iemand die je misschien helemaal niet zo goed kent haar noemt, en "mist" dan is dat gewoon fijn, soms moeilijk, maar ook wel fijn.

Hier kunnen we na een half jaar eindelijk ook normaal over haar praten met andere zonder te snotteren of natte ogen
Haar flex hangt nog aan de hondenkapstok en daar ligt nu stof op dat vind ik wel moeilijk

Hier hangt dr tuig en riem ook gewoon nog waar die hoort, en dr lege etensbak, toch vindt ik dat ergens nog wel fijn

Die witte wimpers

Wat een lief koppie.

Wat een mooie foto

Niet gek hoor dat het verdriet je niet meer verlamt maar je toch nog steeds ineens ontzettend kan aangrijpen.
Na zoveel mooie jaren samen is dat echt niet vreemd.
Wel fijn dat de mooie herinneringen nu ook weer meer terugkomen , dat is iets wat blijvend is tenslotte.

Altijd vrolijke dame

6 maanden alweer...6 maanden..gossamme.
Vorig weekend deed ik de gordijnen open en er ligt wat sneeuw, direct roep ik; oh Mo kijk dan!