Ik bedoel dan dus honden die een hoop lawaai en heisa maken, maar niet de kans krijgen daadwerkelijk bij mijn honden in de buurt te komen. Als zo'n hond wel alle lijn krijgt en in de buurt komt, zouden ze dat niet prettig vinden.
Amy viel vroeger ook weleens uit vanwege spanning als vreemde honden haar te direct wilden benaderen. Slechte socialisatie met vreemde honden zal daar ongetwijfeld aan hebben bijgedragen, maar dat vind ik totaal geen excuus om dan maar niet met dat gedrag aan de slag te gaan. Voor de hond is steeds die onnodige stress bij het tegenkomen van andere honden toch ook helemaal niet fijn? In de loop van de tijd is dat enorm verbeterd, maar het is eigenlijk pas in Spanje helemáál overgegaan. Ze viel nooit uit naar uitvallende honden, maar juist naar honden die té geïnteresseerd in haar waren (ook als dat helemaal niet vervelend bedoeld was), te direct kennis wilden komen maken, opdringerig waren of in haar ogen een ongeleid projectiel en daardoor onvoorspelbaar waren. Omdat zij geen moeite had met uitvallende honden, kwam ik met haar dus liever een aangelijnde uitvallende hond tegen dan een plaat-voor-de-kop vriendelijke loslopende hond.
Ik kon een betonnen plaat op de kop van lee laten vallen. Hij bleef het doen:) omdraaien was vaak het beste maar in een stad kan dat soms gewoon niet. Soms roei je met de riemen die je hebt. Ik geloof niet dat je elke uitvaller kan afleren. Wel veel absoluut maar echt niet altijd.
Als ze losloopt eigenlijk nooit. Maar aangelijnd deed ze dat wel als ze de kans kreeg. Ik hoef nu alleen maar te zeggen "niet blaffen" als ik haar zie fixeren. En dan loopt ze rustig door. 
Als het werkt is het goed lijkt me.