Die Akita heeft denk ik vooral zo'n nare uitstraling door de oogkleur, gok dat ze een stuk vriendelijker oogt met bruine ogen.
Mahdutje was 9 maanden toen besloten werd dat hij vals en onhandelbaar was en dat hij moest oprotten.
Ja, als je als bejaard koppel een puppy koopt en verwacht dat die zich precies zo gedraagt als je vorige hond die bejaard was toen hij overleed en überhaupt wat zachter was van karakter, kom je van een koude kermis thuis.
Hij moest de hele dag op zijn plaats liggen, mocht hooguit even naar de waterbak lopen en op zijn plaats rustig spelen met een speeltje, werd 3x daags een kwartiertje uitgelaten en moest verder vooral niet gehoord of gezien worden.
's Avonds met bedtijd werd hij in zijn bench gestopt en ging daar een kleed overheen alsof hij een kanariepietje was.
Meneer ging puberen, tastte de grenzen af, uitte zijn frustraties, hapte daarbij en in spel wat in hun handen en dat betekende dus dat hij vals en onhandelbaar was.
En ja, ik heb in het begin ook best wat probleempjes gehad met hem, vooral omdat hij mij 5 stappen voor was in het uithalen van boevenstreken, we elkaar nog moesten leren kennen en er wat miscommunicaties waren.
Overigens dacht ik ook dat ik dat varkentje wel ff zou wassen na de uitgebreide gesprekken over zijn karakter en opvoeding tot dan toe, dat varkentje heeft mij vervolgens nog een stuk beter gewassen.
Maar met wat tijd, creativiteit, cursus en vooral niet zo perfect de lijntjes volgen is het helemaal goed gekomen.
Dívka was een iets ander verhaal, die was ontzettend gewenst en geliefd door haar vorige eigenaar maar kon niet overweg met diens nieuwe partner en ivm samenwonen zagen ze dat niet goedkomen op de langere termijn.
Hielp ook niet dat er best wat gesleept werd met Dívka van oppas naar uitlater naar andere oppas etc ivm de drukke baan en het nog drukkere sociale leven vd toenmalige eigenaar, daardoor raakte ze nogal ontworteld.
Met Dívka heb ik veel, heel veel werk gehad om die weer recht te trekken en als ik toen ten volle beseft had hoeveel werk erin ging zitten had ik haar niet genomen.
Gewoon omdat ik zie dat wij niet de best passende combinatie zijn, we zijn gek met elkaar en elke vooruitgang die ze maakt ben ik supertrots op, raak ik zelfs ontroerd van.
Tegelijkertijd besef ik, en zag ik dat ook toen ze tijdelijk bij mijn moeder woonde, dat ze bij een beter passende baas heel veel verder had kunnen groeien in nog niet eens de helft van de tijd die ik er nu mee bezig ben.
Er zit gewoon meer potentie in haar dan wat ik eruit kan halen, ik denk ook serieus dat ze het best goed had kunnen doen in bijvoorbeeld agility of detectie oid als ze bij een baasje was terechtgekomen die haar er beter in kan begeleiden dan ik dat kan.
Tegelijkertijd heb ik ook ontzettend veel van haar geleerd en mede daarom ook absoluut geen spijt dat ik haar toen heb genomen trouwens.
Denk je je hond even alleen te laten komt die met een spoor bloed achter zich aan gewoon aanlopen. Hoi. Ik ga mee naar de winkel. 